اعتماد
روزنامه اعتماد گفتگوئی را با حسین ربیعی منتشر کرده است:
درحالی که خلیجفارس و به طور مشخص تنگه هرمز، به کانون اصلی تنشها تبدیل شده، جهان درگیر رییسجمهوری است که زبانی متضاد و گاه غیر قابل فهم دارد؛ زبانی که از «حملات به مراتب سنگینتر» سخن میگوید و ارتشی کاملا آماده را به رخ میکشد و زبانی که همزمان مدعی است ایران «هر روز در مسیر دیپلماسی جدیتر» میشود و راه مذاکره هنوز باز است. دونالد ترامپ اخیرا ادعا کرده که دستور آغاز موج تازهای از حملات سنگین علیه ایران را صادر نکرده و ترجیح داده با «جدیتر شدن» تهران در گفتوگوها، فعلا نتیجه این روند را بسنجد. او مدعی است که واشنگتن همین حالا نیز با طرف ایرانی در تماس است، با این حال ایران را «در پی توافق» اما «هنوز آماده» آن نمیداند و در همان حال هشدار داده که اگر این مسیر به تفاهم نینجامد، امریکا گزینه حملات سختتر را روی میز نگه خواهد داشت. به باور برخی ناظران، این همنشینی سیاست هویج و چماق، بیش از آنکه تصویر یک استراتژی روشن را ترسیم کند، نشانه تردید و دودلی کاخ سفید در آستانه تصمیمی است که میتواند جنگ را یا مهار کند یا به سطحی ببرد که از کنترل دو طرف خارج شود؛ وضعیتی که به نوشته فارنافرز، محصول اتکای دولت ترامپ به توافقهای مقطعی و معاملهمحور، بدون پرداختن به ریشههای اختلافات است؛ توافقهایی که صلح پایدار در خاورمیانه ایجاد نکرده و خطر بازگشت جنگ، شکلگیری بلوکهای رقیب و ورود منطقه به چرخهای از درگیریهای مستمر را افزایش داده است. این در حالی است که عباس عراقچی پیشتر تاکید کرده مشکل تهران «نبود میانجی» یا کمبود کانالهای ارتباطی نیست، بلکه مانع اصلی «رویکرد غیرمنطقی و زیادهخواهانه» امریکا است و تا زمانی که این رویکرد تغییر نکند، افزودن بر شمار میانجیها راهحل محسوب نمیشود. رییس دستگاه دیپلماسی کشورمان با اشاره به تجربه تفاهم اسلامآباد و آتشبس شکننده میان ایران و امریکا، هشدار داده که وقتی طرف مقابل به تعهدات خود پایبند نیست و تفاهمها را نقض میکند، هرگونه توافق محدود -از آتشبس تا تبادل اسرا- درنهایت به شکست میانجامد و جایگزین فرآیندهای دشوار سیاسی، ایجاد نهادهای پایدار و مصالحههای اساسی نمیتواند باشد؛ برداشتی که به گفته برخی رسانهها، امروز در بسیاری از ارزیابیهای انتقادی نسبت …
