در روزهای پایانی تیر و آغاز مرداد ۱۴۰۵، چهار گزارش راهبردی از معتبرترین اندیشکده های غربی - چتم هاوس، بروکینگز و شورای آتلانتیک - تقریبا همزمان منتشر شدند. هر یک به یک بحران جداگانه پرداخته بودند، اما در کنار هم، روایتی واحد را ترسیم می کنند؛ نظم منطقه ای و جهانی که مبتنی بر هژمونی امریکا بود، در آستانه دگرگونی قرار گرفته و خاورمیانه وارد فاز جدیدی از بی ثباتی و چندقطبی شدن شده است. آنچه این گزارش ها را از تحلیل های معمول متمایز می کند، اذعان صریح یا ضمنی به موفقیت راهبرد جمهوری اسلامی ایران در تغییر موازنه قدرت است. از برنامه هسته ای و محاصره دریایی تا بحران مشروعیت رژیم صهیونیستی و افول نقش جهانی امریکا، همه نشانه هایی از یک تحول ساختاری را بازتاب می دهند که در آن ایران و متحدانش به بازیگرانی تعیین کننده تبدیل شده اند.
اول؛ انتخابات اسراییل، همه پرسی بر سر آینده یک رژیم- یوسی مکلبرگ، …
