جامعه، بیش از هر زمان دیگری، تشنه محتواست. نه صرفا محتوا برای پر کردن اوقات فراغت، بلکه روایتی که بتواند لحظه ای از سنگینی واقعیت بکاهد، امید بیافریند، ذهن را درگیر کند و احساسات را به جریان اندازد. شاید کمتر دوره ای در سال های اخیر را بتوان یافت که این نیاز تا این اندازه آشکار و فراگیر شده باشد. روزها و ماه های پس از جنگ، همیشه روزهای دشواری بوده اند؛ حتی اگر صدای انفجارها خاموش شده باشد. جامعه ای که اضطراب، نااطمینانی، اخبار تلخ و فشارهای اقتصادی را پشت سر گذاشته، به همان اندازه که به امنیت و آرامش نیاز دارد، به فرهنگ و سرگرمی نیز محتاج است. این یک نیاز لوکس یا حاشیه ای نیست؛ بخشی از فرآیند بازسازی روانی یک جامعه است. مردم می خواهند برای ساعتی از اخبار فاصله بگیرند، با شخصیت های یک سریال همذات پنداری کنند، بخندند، هیجان را تجربه و دوباره توان رویاپردازی پیدا کنند. در چنین شرایطی، پلتفرم …
