ایران آنلاین:
به گزارش پایگاه خبری موزه سینمای ایران، چهلونهمین نشست «شبهای مستند» شامگاه سهشنبه، ۲۷ مردادماه، با نمایش ویژه مستند «رویای سیاه»؛ بخشی از تاریخ نفت و وقایع مرتبط با آن از زبان محمدعلی موحد، ادیب و مولانا پژوه برجسته، به کارگردانی ارد عطارپور، برگزار شد. این برنامه با همکاری انجمن تهیهکنندگان سینمای مستند، مرکز گسترش سینمای مستند، تجربی و پویانمایی و فیلمخانه ملی ایران در سالن فردوس موزه سینمای ایران برگزار شد و اجرای نشست را فخرالدین سیدی، فیلمساز، بر عهده داشت.
در ابتدای نشست، ارد عطارپور درباره روند تحقیقات و فرآیند فیلمبرداری مستند «رویای سیاه» عنوان کرد: فیلمبرداری مستند «رویای سیاه» حدود ۱۱ سال پیش آغاز شد و شش سال طول کشید تا فرآیند ساخت اثر خاتمه یافت. استاد محمدعلی موحد ادیب و مولانا پژوه برجسته محبت کردند و ما را پذیرفتند. این فیلم حاصل جلسات متعددی بود که خدمت ایشان رسیدیم و ایشان درباره ماجرای نفت و آنچه که پیش از ملی شدن نفت، در زمان مصدق و بعد آن رخ داده بود، صحبت کردند. حدود سه سال زمان صرف جمعآوری منابع صوتی، تصویری و مطبوعاتی شد. این فیلم از آنجا که مبتنی بر آرشیو بود، پیدا کردن برخی از این تصاویر آرشیوی خیلی دشوار بود. پیدا کردن صداهای علی رزمآرا و حسین مکی خیلی دشوار بود و جزو فوتیج های گمشدهای بود که ما با تلاش زیاد توانستیم پیدا تا در این فیلم استفاده کنیم که ماحصل آن را اینجا دیدیم.
در ادامه، محمدعلی موحد ادیب و مولانا پژوه برجسته در سخنان کوتاهی گفت: خیلی دلم میخواست چند کلمهای در پایان مطالب شما صحبت میکردم ولی متاسفم که وضع خوبی ندارم. خدا، انشاءالله موفقتان کند. خیلی ممنون.
ناصر زرافشان وکیل، نویسنده و فعال اجتماعی که در این نشست به عنوان تماشاگر حضور داشت، درباره حضور استاد محمدعلی موحد با ۱۰۴ سال سن در نشست خاطرنشان کرد: واقعا نیرو به آدم میدهد که استاد محمدعلی موحد با ۱۰۴ سال سن در این نشست حاضر شد. اینگونه من که در آستانه ۸۱ سالگی هستم، حس میکنم هنوز ۲۰ سال دیگر باید کار کنم و الآن که بلند میشوم و به خانه میروم، فکر کنم که ۴ ساعت دیگر باید فعالیت کنم وقتی دکتر موحد را با این روحیه میبینم.
این نویسنده راجع به قضاوت بیرحمانه تاریخ اظهار داشت: تاریخ، داور بیرحم و منصفی است. امروز بسیاری از آنچه که حتی در جریان فیلم دیدیم و بسیاری از ابهاماتی که درباره جریانها و آدمهای مختلف درگیر در ملی شدن نفت دیدیم، با آنچه که آرشیو و مطبوعات آن روز میگفت، دیگر کاملا روشن شده است. از نظر من، در جاهایی که ابهام و تاریکی در این فیلم بود، اولا با قرار دادن جنبش ملی کردن نفت ایران در جایگاه طبیعی و واقعی اش و ثانیه با مراجعه به مدارکی که حدود ۳ سال پیش رو شده است، تکلیف خیلی از مسائل روشن میشود. امروز کسی مثل حسین اعلا، احمد قوام و نمایندگان مجلس هفدهم همچون ذوالفقاری از زنجان، فئودالهای شیراز و مازندران و اینکه چه میکردند و چرا مصدق مجبور شد به مردم مراجعه کند تا مجلس را منحل کند؟ سر این موضوع، بحثهای مفصلی صورت گرفته و امروز، تکلیف آن مشخص است.
او افزود: اگر ماجرای ملی کردن نفت آنگونه که بعضی میگویند دعوای شاه و مصدق نیست. به هيچوجه. دعوای داخلی در ایران بر سر اینکه آیا شاه حق دارد نخستوزیر را عزل کند یا نه، نیست. جای طبیعی جنبش ملی کردن نفت که اگر آنجا قرار داده شود، ماهیت آن به درستی شناخته میشود، مبارزه عمومی مستعمرات، نیمه مستعمرات و کشورهای وابستهای است که بعد از جنگ جهانی دوم، یک موج وسیع برای به دستآوردن منابع ملی خودشان به راه انداختند و ایران، اولین آن بود.
عطارپور، درباره نظرش درباره درک و دریافت واقعیت به شکل تمام و کمال اظهار داشت: من فکر میکنم که هرگز نمیتوان واقعیت را تمام و کمال درک کرد یا دریافت. همیشه به آینده موکول میکنم؛ آیندهای که حدی برای آن متصور نیستم چون هزاران وجه برای هر واقعهای وجود دارد که تاریخ به تدریج اینها رو رونمایی میکند و به تدریج متوجه میشوید آنچه که به قطعیت میپنداشتید، ممکن است الآن جای شک و شبهه داشته باشد. این شکلی است که ممکن است بعضی از قهرمانان ملی یک کشور در یک دوره خاص، در دوره دیگری مورد تردید قرار بگیرند.
من هيچوقت فکر نمیکنم که تمام واقعیت در دستان من است و سعی کردم این را در فیلم منتقل کنم که همه واقعیت در دست من نیست و روی هيچکدام از موارد مطرحشده در فیلم نظر قطعی ندارم بلکه حتی وقتی راوی ما، شخص محترم و مسلطی مثل استاد محمدعلی موحد است و میگويد که آنها برای همین کوتا کردند که این قرارداد نفت را ببندند، بلافاصله صحبت مهدی بازرگان عضو هیئت خلع ید و از مخالفان حکومت وقت پخش میشود که از بد نبودن قرارداد کنسرسیوم نفت و از بهتر بودن از قرارداد مورد نظر مصدق سخن میگوید. این گفته بازرگان مربوط به سال ۱۳۵۸ است و من حتی این را هم از فیلم حذف نکردم. من هر فیلمی که میسازم، هرگز فکر نمیکنم تمام آنچه که به دست آوردم، تمام واقعیتی است که میتوان درک کرد و زمان، خیلی اعتقادات، باورها و داوریها را تغییر میدهد.
این مستندساز در سخنان پایانی، درباره نگاه خودش به محمد مصدق و سیاستهای او گفت: اینکه یک رویکرد نه سیخ بسوزد و نه کباب در پیش میگرفت، مسئلهای نسبی است و نمیتوان گفت چه میشد. شاید عدهای فکر میکردند که همان قرارداد ۶۰/۴۰ یا ۵۰/۵۰ یا هر عدد دیگری میتوانست باشد. قبل از این اتفاقات، قرارداد گس گلشاییان بسته شد که در آن اعدادی ذکر شده بود که در آن سهم ایران کمتر بود بنابراین مجلس مخالفت کرد و در دوره رزمآرا هم مذاکرات با کشته شدن رزمآرا به نتیجه نرسید بعد هم که نوبت مصدق بود. اینکه مصدق به برخی اصول پایبند بود، قابل انکار نیست. مثلا اینکه آیا ما حق داشتیم نفت را ملی کنیم وقتی پالایشگاهها و خطوط نفتی ساخته دست انگلیسیها و تجهیز بنادر ایران به دست آنها صورت گرفته است؟ مصدق در جواب میگفت که خسارت میدهیم و در مقاطع مختلف هم این حرف را تکرار کرده است.
از نظر من، مصدق یک سیاستمدار معتدل بود و در مواقعی ناچار به اخذ تصمیمات رادیکال میشد چون تحت فشار اجتماعی و سیاسی بود. امروز، ما خیلی راحت میتوانیم درباره او قضاوت کنیم در حالی که او در شرایط بسیار دشواری بود.
انتهای پیام/
ایران آنلاین:
محسن طوسی در گفت و گو با خبرنگار ایرنا اظهار کرد: کاخ جهاننما مربوط به دوره قاجار است و تمام اسناد، کتابها و تصاویر تاریخی آن نشاندهنده چگونگی ساختار و چالشهای این بناست. در واقع، بخشی از ساختمان صاحبقرانیه، همان بنای تاریخی جهاننماست که در دورههای مختلف دچار اصلاحات، تغییرات در بدنه و کفسازی شده است.
وی با بیان اینکه هدف ما کاوش عرصه نیست بلکه تمرکز بر استحکامبخشی به بخشهایی مانند شیب شیروانی و اقدامات موضعی برای تثبیت سازههاست، تصریح کرد: در حین آمادهسازی کارگاه، نیاز به خاکبرداری تحت عنوان «پیگردی» بود که با نظارت مستقیم پژوهشگران پژوهشکده باستانشناسی و استفاده از ظرفیتهای علمی این مرکز انجام شد تا هیچ آسیبی به لایههای زیرین وارد نشود.
سرپرست ادارهکل حفظ، احیا و مرمت بناها و محوطههای تاریخی با انتقاد از برخی نگاههای غیرتخصصی به پروژههای مرمتی، تاکید کرد: برخی دوستان علاقه دارند موضوعات را ژورنالیستی کنند، ما با توجه به اسناد و مستندات تاریخی، میدانستیم این ساختمان تاریخی در این محوطه وجود دارد.
طوسی تصریح کرد: تمام آثار فرهنگی و تاریخی دارای لایههای زمانی متعددی هستند و تغییرات دورهای در آنها از جمله محوطهسازی، جابهجایی یا بازسازی (اورهال) امری معمول است. ما با اشراف کامل بر اسناد و مستندات، اقدامات حفاظتی را با احتیاط و دقت بالا مشابه پروژههایی نظیر «کمرزرین» اصفهان پیش میبریم.
بازشناسی بخشی از پلههای تاریخی محوطه کاخ جهان نما
سرپرست ادارهکل حفظ، احیا و مرمت بناها و محوطههای تاریخی درباره یافتههای اخیر در جبهه جنوبی کاخ جهاننما گفت: اکنون بخشی از پلههای تاریخی قسمت جبهه جنوبی مقابل کاخ جهان نما بازشناسی شده است که در عکسهای قدیمی نیز به وضوح دیده میشد. در معماری دوره قاجار، ساخت پله در شیبهای تند محوطه برای مدیریت شیب و جلوگیری از حرکت سازه و همچنین ساماندهی منظر باغ مرسوم بوده است.
طوسی درباره سنتهای معماری در گذشته توضیح داد: معماران با ایجاد این پلهها، علاوه بر اصلاح شیب، از آنها برای تنظیم منظر با استفاده از گلدانها استفاده میکردند. همچنین این پلهها بخشی از سیستم مدیریت آب بودند؛ بهگونهای که آب از قسمتهای بالادست وارد کانالهای مخصوص شده و از میان مجموعه عبور میکرد تا به فوارههای حوضها برسد؛ الگویی مشابه آنچه در کاخ جهاننما و باغ شازده ماهان برای شکلدهی به منظر دیده میشود.
حفاظت از اسناد و لایههای تاریخی
سرپرست ادارهکل حفظ، احیا و مرمت بناها و محوطههای تاریخی تاکید کرد: بخشی از کاخ جهان نما در زیرزمین است که از آنها نگهداری و حفاظت می شود. در دوره پهلوی نیز ساماندهی و محوطهسازی در پیرامون این اثر انجام شده که گزارش و مستندات آن موجود است. ما همواره با احتیاط عمل کردهایم؛ حتی در گذشته نیز نحوه کاشت درختان و حجم خاکریزی بر روی آثار، بهگونهای تنظیم شده بود که هیچ آسیبی به لایههای تاریخی وارد نشود. تمام اسناد و مدارک مربوط به زیرزمینها و لایههای زیرین نیز بهطور دقیق نگهداری و حفاظت میشوند.
طوسی با بیان اینکه طرح بهسازی و احیای محوطهسازی دوره قاجار در جبهه جنوبی در مرحله تصویب در شورای راهبردی قرار دارد، گفت: پس از پایان عملیات استحکامبخشی توسط پیمانکار و ساماندهی دوباره محیط، لایههای تاریخی و محوطه تاریخی کاخ جهاننما برای نمایش عمومی بازگشایی میشود.
وی افزود: مجموعه تاریخی و فرهنگی نیاوران بخشی از عرصه تحت حفاظت وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی است که براساس اسناد تاریخی دارای سردرهای مختلف، ساختمان متعدد، بخشی از حرمسرا و بخش های اقامتی است.
انتشار «طرح مرمت کاخ صاحبقرانیه» در قالب کتاب
سرپرست ادارهکل حفظ، احیا و مرمت بناها و محوطههای تاریخی تاکید کرد: اکنون عملیات نقشهبرداری و مستندسازی دقیق این مکان در جریان است و گزارش نهایی این اقدامات پژوهشی و اجرایی، در قالب کتاب «طرح مرمت کاخ صاحبقرانیه» منتشر میشود تا تمام جزییات علمی این پروژه در اختیار متخصصان و علاقهمندان قرار گیرد.
انتهای پیام/
به گزارش شهرآرانیوز؛ مستند «نازول» به نویسندگی و کارگردانی یوسف قناتی و تهیهکنندگی پوران درخشنده، بهعنوان نماینده سینمای ایران در بخش مسابقه اصلی سیونهمین جشنواره فیلم هرتسگ نووی مونتهنگرو حضور خواهد داشت.
«نازول» در میان ۲۴ مستند منتخب بخش مسابقه اصلی این جشنواره قرار گرفته و با ۲۳ فیلم دیگر از کشورهای مختلف جهان برای کسب جایزه میموزای طلایی (Golden Mimosa) رقابت خواهد کرد. در این دوره، تنها چهار فیلم از قاره آسیا در بخش مسابقه مستند حضور دارند و «نازول» بهعنوان نماینده سینمای ایران، از معدود آثار آسیایی حاضر در این بخش به شمار میرود.
ولادیمیر پروویچ، انتخابگر بخش مستند جشنواره، با اشاره به قدرت مجموعه آثار امسال، این دوره را از نظر کیفیت انتخابها بسیار قوی توصیف کرده و بر تنوع موضوعی و رویکردهای خلاقانه فیلمهای منتخب در پرداختن به مسائل جهان امروز تأکید کرده است.
جشنواره فیلم هرتسگ نووی، مهمترین جشنواره فیلم مونتهنگرو و از رویدادهای مهم سینمایی منطقه بالکان و جنوب شرقی اروپا به شمار میرود و از ۲۲ تا ۲۸ آگوست ۲۰۲۶ در شهر ساحلی هرتسگ نووی برگزار خواهد شد. این جشنواره در کنار بخشهای رقابتی، برنامههایی در حوزه سینمای اروپا، مستند، فیلمهای دانشجویی، تلویزیون و رویدادهای صنعت سینما برگزار میکند.
جشنواره فیلم هرتسگ نووی همچنین در مارس ۲۰۲۶ بهطور رسمی از سوی FIAPF، فدراسیون بینالمللی انجمنهای تهیهکنندگان فیلم، اعتباربخشی شد و در شبکه جشنوارههای معتبر سینمایی جهان قرار گرفت.
در ادامه حتما بخوانید پوران درخشنده تهیهکننده مستند «نازول» شد + خلاصه داستان
بر اساس برنامه رسمی جشنواره، «نازول» روز سهشنبه ۲۵ آگوست، ساعت ۲۱ در خانه ایوو آندریچ، نویسنده و برنده نوبل ادبیات، نخستین نمایش جهانی خود را تجربه خواهد کرد. برنامه رسمی بخش مستند نیز این محل را بهعنوان محل برگزاری مسابقه مستند معرفی کرده است.
«نازول» روایتی از زندگی کودکی خوشصدا و علاقهمند به خوانندگی است که در یکی از روستاهای محروم کشور زندگی میکند. این اثر با نگاهی انسانی و اجتماعی، تجربه زیسته و ظرفیتهای امیدبخش این کودک را در بستر زندگی محلی به تصویر میکشد.
