به گزارش ایسنا کنترل بخارات سوخت از دهه ۱۹۷۰ میلادی در اروپا و آمریکا جدی شد. در آن زمان شهرهایی مثل لسآنجلس با آلودگی شدید هوا دستوپنجه نرم میکردند. تحقیقات نشان داد ترکیبات آلی فرار (VOC) ناشی از تبخیر بنزین سهم بزرگی در آلودگی دارند. به همین دلیل سازمان حفاظت محیط زیست آمریکا (EPA) و اتحادیه اروپا قوانین سختگیرانهای وضع کردند و جایگاهها موظف شدند سیستمهای کاهش بخارات نصب کنند. در ایران نیز با افزایش مصرف سوخت و آلودگی کلانشهرها، پروژه کهاب از اوایل دهه ۱۳۸۰ مطرح شد. ابتدا در چند جایگاه پایلوت اجرا شد و نتایج آن موفقیتآمیز بود. همین باعث شد از سال ۱۳۹۳ اجرای مرحله اول اجباری شود و سپس مراحل دوم و سوم در دستور کار قرار گرفت.
واژه «کهاب» مخفف «کاهش» انتشار بخارات بنزین در محیط جایگاه، «هدایت» بخارات جمعآوریشده به مسیرهای کنترلشده، «انتقال» بخارات از خودرو، مخزن یا نفتکش به سامانه بازیافت، تبدیل بخارات بنزین به مایع و بازگرداندن آن به چرخه سوخت (بازیافت) است.
احمد طاهری در گفت و گو با ایسنا درباره وضعیت اجرای طرح «کهاب» در کشور اظهارکرد: تاکنون از حدود ۴۲۰۰ جایگاه در سراسر کشور، ۱۱۳۸ باب جایگاه به تجهیزات طرح کهاب مجهز شدهاند که در این میان ۳۸۹ جایگاه در سال ۱۴۰۳ و ۲۵۲ باب جایگاه در سال ۱۴۰۴ به تجهیزات کامل کهاب مجهز شدهاند.
رئیس مرکز ملی هوا و تغییر اقلیم سازمان حفاظت محیط زیست اضافه کرد: بیشترین جایگاه های دارای طرح کهاب در شهرهای تهران، اصفهان، مشهد و شیراز هستند.
وی با بیان اینکه اجرای طرح «کهاب» از مهمترین راهکارهای کاهش انتشار ترکیبات آلی فرّار است، تاکید کرد: با توجه به اینکه ترکیبات آلی فرّار از مهم ترین پیش سازهای آلاینده ازن است، کاهش انتشار این آلاینده میتواند بر کاهش غلظت ازن بسیار موثر باشد.
رئیس مرکز ملی هوا و تغییر اقلیم سازمان حفاظت محیط زیست با اشاره به وجود آلایندههای …
