بیش از نیمقرن است که مهدی جانیپور با دوربینش لحظههایی را ثبت میکند که بخشی از حافظه تصویری اصفهان و ایران شدند، از مسابقات ورزشی و رویدادهای شهری تا روزهای پرالتهاب دفاع مقدس و تشییع پیکر شهدا. او عکاسی را با دوربینهای آنالوگ آغاز کرد، سختیهای جبهه و خطرات عکاسی خبری را به جان خرید و در طول این سالها قابهایی را ثبت کرد که برخی از آنها مانند تصویر تشییع ۳۷۰ شهید، در تاریخ تصویری شهر ماندگار شدند. جانیپور، اما امروز، در کنار مرور خاطرات شیرین و تلخ این سالها، از دغدغهای میگوید که هنوز برای بسیاری از عکاسان خبری پابرجاست، نبود امنیت شغلی، بیمه و حمایتهایی که به گفته او، میتواند آینده این حرفه را با چالش مواجه کند.
در ادامه گفتوگوی مفصل ایسنا با این عکاس خبری را میخوانید:
اطلاعاتی از خودتان برایمان بگویید؟ از چهزمانی کار عکاسی را شروع کردید؟
از سال ۱۳۵۰ کار عکاسی را شروع کردم. ابتدا در حوزه ورزش بودم و از مسابقات ورزشی عکس میگرفتم. بعد از انقلاب، تقریباً بهصورت رسمی کار ما شروع شد. بیشتر در مراسمها، مسابقات ورزشی، پروژههای شهرداری، جشنوارهها و مراسم مختلف حضور پیدا میکردیم و گزارش تصویری تهیه میکردیم.
نخستین عکسی که ثبت کردید یادتان میآید چه زمانی بود؟
سالی بود که در دانشگاه شیراز تحصیل میکردم. با یک دوربین لوبیتل ۲ کار میکردم و از حافظ، سعدی، تخت جمشید و طبیعت عکس میگرفتم. بعد که به اصفهان آمدم، بیشتر در مسابقات بسکتبال فعالیت داشتم. ابتدا عکسها را بهصورت سیاهوسفید میگرفتم و بعد رنگی شد. بیشتر مسابقات بسکتبال بود که عکاسی میکردم. حتی سال ۱۳۵۲ یادم است که با برادرم و پسرخالم رفتیم پل خواجو که سیل آمده بود و عکسی گرفتیم که آب در دهانه پل خواجو بود.
راجعبه دوران جنگ هم برایمان توضیح دهید.
بعد از انقلاب، مراسمهای مختلفی بود و در کنار آن، مسابقات ورزشی هم برگزار میشد که بیشتر در مسابقات ورزشی عکاسی میکردم. ۳۱ شهریور سال ۱۳۵۹ جنگ ایران و عراق شروع شد و تقریباً هشت سال هم درگیر جنگ بودیم. آنجا یکسری تصاویر از رزمندگان، تشییع شهدا و مراسم مختلف گرفتم. حتی یک بار گردان غواصها در حال آموزش بودند که حسین خرازی برای بازدید آمد و من از آن مراسم عکاسی کردم. بعد هم در عملیاتهای مختلف …
