سیدعلیرضا سالارحسینی در گفتوگو با ایسنا اظهار کرد: این خوراک ساده، مقوی و کمهزینه، در روزگاری که مردم معیشت خود را از کشاورزی و دامداری تأمین میکردند، پاسخگوی نیاز غذایی آنان در فصل فعالیتهای سنگین باغداری بود.
وی افزود: در این ایام، با افزایش گرمای هوا و آغاز برداشت انار و انگور، مردم به غذایی نیاز داشتند که ضمن تأمین انرژی، با شرایط اقلیمی منطقه نیز سازگار باشد و گورماست به دلیل استفاده از فرآوردههای در دسترس مانند شیر دامهای محلی و انار، این نیاز را برطرف میکرد.
وی با بیان این که این خوراک بیشتر در میان کشاورزان و دامداران فهرج رواج داشته است، افزود: شیوه تهیه گورماست بسیار ساده است؛ به این صورت که شیر تازه بز یا گوسفند را در ظرفی ریخته، آب انار ترش یا ملس را به آن اضافه میکنند و سپس نان خشک را در آن تلیت کرده و مصرف میکنند.
معاون گردشگری استان ادامه داد: در شهرستان اردکان نیز خوراکی مشابه با همین روش تهیه میشود، با این تفاوت که به جای شیر از ارده، به عنوان یکی از محصولات شاخص آن منطقه، استفاده میکنند.
سالارحسینی با اشاره به باورهای طب سنتی درباره این غذا، تصریح کرد: بر اساس این باورها، ترکیب شیر و انار غذایی متعادل و مقوی به شمار میرود؛ بهگونهای که شیر با تأمین پروتئین، کلسیم، ویتامینها و مواد معدنی، به تقویت استخوانها، افزایش توان جسمی، بهبود عملکرد سیستم ایمنی و تأمین انرژی کمک میکند و آب انار نیز به دلیل طبع سرد و خشک، در کاهش حرارت بدن، تقویت معده، بهبود عملکرد قلب، رفع عطش و ایجاد تعادل مزاج مؤثر دانسته شده است.
وی افزود: همین ویژگیها موجب شده است که گورماست علاوه بر ارزش غذایی، به عنوان خوراکی سلامتبخش در میان مردم منطقه شناخته شود و به شماره 3136 در تاریخ 1403/7/24 در لیست آثار ملی به ثبت برسد.
این مسئول درباره پیشینه این غذای سنتی نیز گفت: سابقه گورماست به بیش از یک قرن میرسد و سالخوردگان فهرج آن را از خوراکهای رایج پدران و پدربزرگان خود میدانند و رواج آن را به دوره قاجار نسبت میدهند.
به گفته وی، در گذشته که مواد غذایی عمدتاً از منابع طبیعی و تولیدات محلی تأمین میشد، دسترسی آسان به شیر بز و گوسفند و فراوانی انار در فصل پاییز، گورماست …
