محمد قاسمی، کارگردان نمایش «رئال»، در گفتوگو با ایسنا، اظهار کرد: از سال ۱۳۸۷ تاکنون هیچ نمایشنامهای را جدا از نوشتههای خودم کارگردانی نکردهام، مگر اینکه در آینده نمایشنامهای به دستم برسد که ارتباط عمیقی با آن برقرار کنم. یک کارگردان هنگام انتخاب متن، پیش از هر چیز به این نگاه میکند که چقدر میتواند با آن اثر ارتباط بگیرد.
وی افزود: متن «رئال» سال گذشته به دست من رسید و در شرایط خاصی که خودم داشتم آن را خواندم و احساس نزدیکی زیادی با آن پیدا کردم. پس از گفتوگو با عاطفه کوشکی، نویسنده اثر، قرار شد این نمایش را کارگردانی کنم و در ملایر روی صحنه ببرم.
قاسمی با بیان اینکه «رئال» اثری شاد و مفرح نیست، ادامه داد: این نمایش دردی از جامعه را با هدف درمان بیان میکند؛ هرچند نسخهای برای آن نمیپیچد، اما تلاش دارد خودِ درد را به مخاطب نشان دهد. ما در حدود ۷۰ تا ۸۰ روز، به صورت مستمر و روزانه تمرین کردیم و مدلهای مختلفی را برای اجرا آزمودیم.
وی گفت: اجرایی که اکنون روی صحنه است، متناسب با مخاطب عام ملایر طراحی شده است، اما اگر فرصتی برای حضور در جشنوارههای بزرگ، از جمله جشنواره تئاتر فجر فراهم شود، تغییرات بنیادی در اجرا، میزانسن و فضایی که مخاطب در طول نمایش تجربه میکند، خواهیم داشت.
«رئال»؛ نگاهی به ریشههای روانشناختی جرم
کارگردان نمایش «رئال» درباره شکلگیری ایده این نمایش توضیح داد: به نظر من جرقه اولیه این نمایش از حادثهای شکل گرفت که برای دختر جوانی رخ داد؛ دختری که در یک خودرو به خاطر تلفن همراه به قتل رسید و این اتفاق بازتاب گستردهای در رسانهها داشت.
قاسمی ادامه داد: عاطفه کوشکی در این نمایش نگاه بسیار روانشناختی و بنیادی به مقوله جرم و جنایت دارد و ریشه آن را در خانواده به عنوان یک جامعه کوچک جستوجو میکند. شخصیت نمایش نیز فردی است که خودش درگیر قتل و تجاوز به یک دختر میشود، اما در کودکی در یک خانواده ناسالم و ناکارآمد رشد کرده است.
وی، یکی از مهمترین مفاهیم نمایش را توجه به دنیای ذهنی کودکان دانست و گفت: یکی از شاخصترین دیالوگهای نمایش برای من این است که «اتفاق، یعنی مشغولیت ذهن یک بچه؛ یعنی چیزهایی که نباید در ذهن یک بچه باشد، ولی هست.» به نظرم این جمله میتواند حتی تیتر این نمایش باشد، …
