گذار از الگوهای سنتی آموزش به سوی عصر «دانشمحوری» در اقتصادهای مدرن، دیگر یک انتخاب نیست بلکه شرط بقا در عرصه رقابتپذیری جهانی است؛ یکی از شاخصهای بنیادین در سنجش توان اقتصادی کشورها، میزان پیوند میان خروجیهای علمی دانشگاهها و خطوط تولید صنعت است؛ پیوندی که در آن، تحقیق و توسعه (R&D) نه یک هزینه جانبی، بلکه رکن اصلی بقای صنعتی محسوب میشود.
با این حال، در زیستبوم فناوری ایران، این همافزایی که میتواند به چرخه حیاتبخشِ «ارتقای کیفیت در صنعت» و «کاربردی شدن پژوهشها» تبدیل شود، همچنان با چالشهای ساختاری روبروست.
شکاف میان محیطهای ایزوله دانشگاهی و نیازهای واقعی حوزه تولید، ضرورت گذار از ساختارهای اداریِ صرف به سمت بسترهای میانجیگرانه و هوشمند را بیش از پیش نمایان میسازد.
علیرضا یاراحمدی، رئیس پردیس علم و فناوری دانشگاه یزد در گفتوگو با ایسنا ضمن اشاره به سابقه طولانی تلاش نافرجام برای برقراری ارتباط بین صنعت و دانشگاه، اظهار کرد: این چالش مدتهاست وجود داشته و احتمالاً با این رویه در آینده نیز وجود خواهد داشت.
وی قصور در این زمینه را تنها مختص یکی از سه رکن دانشگاه، صنعت و قوانین ندانست و با بیان این که برای حل این چالش چندین ساله باید به مسئله مهمتر یعنی «فرهنگ پژوهش و فناوری» پرداخت، متذکر شد: توجه به پژوهش در ایران نه در سالهای اخیر بلکه در قرنهای گذشته نیز همواره به صورت پراکنده و ناپیوسته بوده است؛ به طوری که با ظهور شخصیتهایی همچون ابوعلی سینا نشاندهنده اوج دانش در یک دوره بوده اما پس از غیبت امثال این نخبگان، ساختاری برای ادامه مسیر و جانشینپروری وجود نداشت.
یاراحمدی با بیان این که در قرنها و سالیان گذشته نه سردمداران درک درستی از ماهیت فناوری داشته و نه مردم زمانی را برای تفکر و نوآوری اختصاص دادهاند، خاطرنشان کرد: نتیجه این قصور باعث شده در حالی که برخی کشورها با تکیه بر دانش و تکنولوژی به توسعه رسیدهاند اما در ایران همچنان بر پایه فروش نفت و مواد معدنی درآمد کسب میشود.
این مسئول با اشاره به این که موضوع مذکور با تغییر نگرش اجتماعی مرتفع خواهد شد و با یادآوری جمله رهبر شهید که علم را سلطان خوانده بودند، تاکید کرد: زمانی که یک اطمینان قلبی و باور …
