آب، ابتداییترین نیاز هر خانواده و اساسیترین خدمت عمومی است، خدمتی که شهروندان انتظار دارند با کیفیت، پایداری و بدون دغدغه در اختیارشان باشد، اما در چهارمحال و بختیاری، سالهاست که فرسودگی شبکه آبرسانی، این انتظار بدیهی را با چالشهای جدی روبرو کرده است، شکستگیهای پیدر پی خطوط انتقال و توزیع، کدورت آب در برخی مناطق، قطعیهای ناشی از ترکیدگی لولهها، افت فشار و هدررفت قابل توجه آب، تنها بخشی از پیامدهای شبکهای است که عمر بخش زیادی از آن به چند دهه گذشته بازمیگردد و دیگر توان پاسخگویی به نیازهای امروز را ندارد.
در شرایطی که کشور با تنش آبی و کاهش منابع آب دستوپنجه نرم میکند و صرفهجویی به یک ضرورت ملی تبدیل شده است، هدررفت هزاران مترمکعب آب به دلیل فرسودگی تأسیسات و خطوط انتقال، موضوعی نیست که بتوان به سادگی از کنار آن گذشت، هر بار شکستگی یک لوله، علاوه بر اتلاف آب، هزینههای سنگینی را برای تعمیر و بازسازی به دستگاههای خدماترسان تحمیل میکند، موجب اختلال در زندگی روزمره مردم میشود، کیفیت آب آشامیدنی را تحت تأثیر قرار میدهد و نارضایتی شهروندان را به دنبال دارد و در برخی موارد نیز کدورت آب، نگرانیهایی را درباره سلامت و کیفیت آب شرب در میان مردم ایجاد کرده و مطالبه برای رسیدگی سریعتر به این وضعیت را افزایش داده است.
از سوی دیگر، توسعه شهرها، افزایش جمعیت، گسترش سکونتگاهها و افزایش مصرف آب، فشار مضاعفی بر شبکهای وارد کرده که بخش قابل توجهی از آن سالهاست نیازمند نوسازی و بازسازی اساسی است، کارشناسان معتقدند ادامه روند کنونی، علاوه بر افزایش هدررفت آب و هزینههای نگهداری، احتمال بروز حوادث و اختلال در تأمین پایدار آب را نیز بیشتر خواهد کرد، موضوعی که ضرورت برنامهریزی برای اصلاح شبکههای فرسوده را دو چندان میکند.
چهارمحال و بختیاری که از آن به عنوان یکی از سرچشمههای مهم آب کشور یاد میشود، نباید با مشکلاتی همچون شکستگیهای مکرر لولهها، هدررفت آب و گلایه مردم از کیفیت آب شرب شناخته شود، امروز نوسازی شبکه آبرسانی دیگر یک پروژه عمرانی معمولی نیست، بلکه ضرورتی راهبردی برای حفظ منابع ارزشمند …
