به گزارش ایسنا، نیروگاههای حرارتی از مهمترین تأمینکنندگان برق هستند، اما در کنار این نقش حیاتی، به آب فراوانی هم بهویژه برای خنکسازی نیاز دارند. همین وابستگی باعث شده است که این نیروگاهها در بسیاری از کشورها، از جمله ایران، به یکی از بخشهای مهم مصرفکننده آب تبدیل شوند. موضوع زمانی جدیتر میشود که بدانیم ایران در بسیاری از مناطق با محدودیت منابع آب، خشکسالی و فشار فزاینده بر سفرههای آبی روبهرو است. در چنین شرایطی، هر بخشی که بتواند مصرف آب خود را کاهش دهد، در عمل به پایداری بیشتر منابع آبی کمک کرده است. از سوی دیگر، تداوم فعالیت نیروگاهها نیز به دسترسی مطمئن به آب وابسته است و اگر این منبع کاهش یابد، عملکرد این تأسیسات هم ممکن است با مشکل روبهرو شود.
اهمیت این موضوع فقط به مقدار آب مصرفی محدود نمیشود. بخشی از آب مصرفشده در نیروگاهها بهصورت تبخیر از دست میرود، بخشی تخلیه میشود و بخشی نیز ممکن است بهدلیل نشت یا سرریز هدر برود. علاوه بر این، اگر پسابهای نیروگاهی بهدرستی مدیریت نشوند، میتوانند به منابع آبی و محیطزیست آسیب بزنند. به همین دلیل، پژوهش درباره روشهای کاهش مصرف آب در نیروگاهها فقط یک مسئله فنی نیست، بلکه به مدیریت منابع، اقتصاد و حفاظت از محیطزیست هم مربوط میشود. در سالهای اخیر، استفاده از روشهایی مانند بهبود مدیریت مصرف، تصفیه آب و بازچرخانی آن و کاهش هدررفت، بیشتر مورد توجه قرار گرفته است، زیرا این راهکارها میتوانند بدون توقف تولید برق، فشار بر منابع آب را کمتر کنند.
در همین زمینه، حسین ساسانی، استادیار گروه مهندسی محیطزیست دانشکده مهندسی عمران و معماری دانشگاه شهید چمران اهواز، به همراه یک همکار همدانشگاهی، پژوهشی درباره امکان کاهش مصرف آب در نیروگاه حرارتی شهید مدحج اهواز انجام دادهاند. این پژوهش بهصورت متمرکز بررسی کرده است که آیا با چند اقدام فنی و مدیریتی میتوان مصرف آب این نیروگاه را به سطحی مناسبتر رساند یا نه.
محققان با استفاده از دادههای عملیاتی نیروگاه، ابتدا میزان مصرف آب را در بخش بخار بررسی کردند و سپس مسیرهای اصلی اتلاف آب را شناسایی کردند. در مرحله بعد، سه راهکار اصلی برای کاهش مصرف آب مورد ارزیابی قرار گرفت: افزایش چرخه غلظت یا COC، تصفیه آب تخلیه با روش اسمز معکوس یا R۰O …
