طبیعت را بیشتر وقتها از دور میبینیم، از پشت شیشه خودرو، در قاب عکسها یا در مسیر یک سفر کوتاه، زمانیکه کوهها را تماشا میکنیم، از دیدن درختان بلوط لذت میبریم و وقتی حیوانی را در دل دشت و جنگل میبینیم، شاید فقط چند لحظهای میایستیم تا از آن تصویر به یادماندنی عکس بگیریم، اما در همین طبیعتی که برای ما میتواند چند ساعت آرامش باشد، کسانی هستند که روزها و شبهایشان را برای مراقبت از آن میگذرانند.
محیطبانی فقط قدم زدن در میان کوه و جنگل و تماشای حیاتوحش نیست، پشت این لباس، شغلی قرار دارد که گاهی با خستگی، تنهایی، مسیرهای دشوار و موقعیتهایی همراه میشود که هیچکس نمیتواند از قبل آنها را پیشبینی کند، محیطبان باید چشم و گوش طبیعت باشد، آنقدر نزدیک به آن زندگی کند که تغییرات کوچک را ببیند و آنقدر مسئولانه رفتار کند که یک اشتباه، به بهای آسیب دیدن بخشی از طبیعت تمام نشود.
حفاظت از طبیعت فقط حفاظت از درخت و حیوان نیست، بلکه مراقبت از چیزی است که سهم همه ما از این سرزمین محسوب میشود، با این حال، بسیاری از آدمهایی که در خط مقدم این حفاظت ایستادهاند، کمتر دیده میشوند و ما معمولاً نتیجه حضورشان را میبینیم، اما کمتر از روزهایی میپرسیم که در سکوت و دور از شهر، مسیرهای سخت را طی کردهاند، نگران خانوادههایشان بودهاند یا با اتفاقاتی روبهرو شدهاند که شاید هیچوقت برای یک زندگی عادی قابل تصور نباشد.
محیطبان، بخشی از روزهایش را در جایی سپری میکند که برای بسیاری از ما مقصد سفر و تفرج است، اما برای او همان کوه و جنگل، محل کار، محل مسئولیت و گاهی محل آزمون جان و توانش است، شغلی که اگرچه با طبیعت آغاز میشود، اما خیلی زود با مفهومهایی مثل مسئولیت، صبوری، دلبستگی و حتی فداکاری گره میخورد.
در این گفتوگو سراغ یکی از محیط بانان چهارمحال و بختیاری که در سالجاری به عنوان محیط بان نمونه کشور انتخاب شد رفتهایم تا از نزدیک با دنیای محیط بانی آشنا شویم، دنیایی که در آن زیبایی طبیعت در کنار سختیهای کار قرار گرفته و حفاظت از یک تکه خاک، گاهی به اندازه تمام توان یک انسان هزینه دارد.
لطفاً خودتان را معرفی کنید و از سابقه کاری خودتان بگویید؟
ملکآرا خلیل طهماسبی هستم، ۳۳ ساله و اهل شهرستان لردگان. ۱۴ سال سابقه کار …
