به گزارش ایسنا، رانندگی فقط حرکت دادن یک خودرو از نقطهای به نقطه دیگر نیست، بلکه یک رفتار پیچیده انسانی و اجتماعی است که در آن تصمیمگیری، توجه، کنترل هیجان و واکنش به محیط، همزمان نقش دارند. به همین دلیل، بررسی رفتار رانندگان تنها با نگاه فنی کافی نیست و باید ویژگیهای فردی آنان نیز در نظر گرفته شود. در سالهای گذشته، پژوهشگران بارها نشان دادهاند که عواملی مانند اضطراب، پرخاشگری، برونگرایی یا حتی میزان ثبات روانی افراد میتوانند بر نوع رانندگی آنها اثر بگذارند. این موضوع بهویژه در کشورهایی که آمار تصادفات جادهای همچنان بالاست، اهمیت بیشتری پیدا میکند. در چنین شرایطی، شناخت دقیقتر عواملی که احتمال رفتارهای پرخطر را افزایش میدهند، میتواند به طراحی آموزشهای مؤثرتر و سیاستهای ایمنتر برای رانندگی کمک کند.
اهمیت این موضوع از آنجا بیشتر میشود که تصادفات جادهای همچنان از عوامل مهم مرگومیر، بهویژه در کشورهای کمدرآمد، به شمار میروند. در این میان، رانندگان جوان معمولاً به دلیل تجربه کمتر و گرایش بیشتر به رفتارهایی مانند سرعت بالا، در معرض خطر بیشتری قرار دارند. از سوی دیگر، برخی وضعیتهای روانی مانند افسردگی و اضطراب میتوانند سرعت واکنش را کاهش دهند یا احتمال تصمیمهای نادرست را بیشتر کنند. در مقابل، ویژگیهایی مانند وظیفهشناسی و توانایی استدلال بهتر، با رانندگی ایمنتر مرتبط دانسته شدهاند. به همین دلیل، استفاده از ابزارهایی مانند شبیهساز رانندگی برای بررسی رفتار افراد در محیطی کنترلشده، به پژوهشگران این امکان را میدهد که بدون ایجاد خطر واقعی، اثر این عوامل را دقیقتر مطالعه کنند و به درکی کاربردیتر از ریشههای رفتار پرخطر برسند.
در همین چارچوب، امین فریدی اقدم از گروه برنامهریزی حملونقل دانشکده فنیمهندسی دانشگاه بینالمللی امام خمینی(ره) قزوین، همراه با دو همکار دانشگاهی و با همکاری دانشگاه تگزاس آستین در ایالات متحده، پژوهشی را درباره ارتباط میان ویژگیهای فیزیکی و شخصیتی رانندگان با رفتارهای رانندگی در محیط شبیهساز انجام دادهاند. این پژوهش در واقع تلاش کرده است به شکلی سادهتر روشن کند که چه پیوندی میان خصوصیات فردی رانندگان و نحوه عملکرد آنها پشت فرمان وجود دارد و این شناخت چگونه میتواند برای کاهش تخلفات و افزایش …
