مهرناز کردفلاحت در گفتوگو با ایسنا، درباره شوخیهای خواهر و برادری و شکلگیری رابطه عاطفی بین آنها بیان کرد: شوخی بین خواهر و برادر فقط یک رفتار سرگرمکننده نیست، بلکه بخشی از فرایند رشد روانی و اجتماعی آنهاست. از نگاه روانشناسی، شوخیهای سالم به کودکان و نوجوانان کمک میکند مهارتهایی مانند برقراری ارتباط، تنظیم هیجان، همدلی و حل تعارض را در فضایی امن تمرین کنند. بسیاری از مهارتهایی که بعدها در روابط عاطفی و اجتماعی بزرگسالی به کار میآیند نخستین بار در همین تعاملات خانوادگی شکل میگیرند.
وی با بیان اینکه وقتی خواهر و برادر با هم میخندند و شوخی میکنند احساس امنیت، اعتماد و صمیمیت میان آنها افزایش مییابد گفت: این تجربههای مثبت به خاطرات مشترکی تبدیل میشود که در بزرگسالی نیز احساس نزدیکی را حفظ میکند؛ به همین دلیل بسیاری افراد رابطه صمیمانه خود را با شوخیهای مشترک به یاد میآورند. باید میان شوخی سالم و آسیبزننده تفاوت قائل شد. شوخی زمانی مثبت است که دوطرف لذت ببرند و همراه با احترام باشد، اما اگر به تمسخر، تحقیر یا مقایسه منجر شود، عزتنفس را کاهش و زمینهساز فاصله عاطفی میشود. در نهایت، شوخیهای سالم که در فضایی همراه با احترام شکل بگیرند، به تقویت پیوند عاطفی و شکلگیری روابط پایدار کمک میکنند.
این روانشناس با بیان اینکه شوخیهای بین خواهر و برادر تا کجا طبیعی است، اظهار کرد: شوخی خواهر و برادر تا حدی طبیعی است که به رابطه آسیب نزند. تاثیر شوخی بر کیفیت رابطه تعیینکننده است؛ چه بسا جملهای در یک خانواده عادی و در خانوادهای دیگر تحقیرآمیز یا عامل فاصله باشد. نشانه شوخی سالم، احساس امنیت طرفین است؛ بهطوریکه هر دو بتوانند شوخی کنند یا با گفتن «کافی است»، مرزهای یکدیگر را محترم بشمارند. اگر اعتراض فرد نادیده گرفته شود یا کودکی هدف همیشگی باشد، توازن رابطه بههم میخورد. شوخی باید بر اتفاقات گذرا متمرکز باشد نه ویژگیهای ثابت فرد.
کردفلاحت ادامه داد: تکرار شوخی درباره ظاهر، تواناییهای ذهنی یا نقاط ضعف شخصیتی میتواند عزتنفس کودک را تضعیف کند. والدین باید بدانند اثر شوخی محدود به لحظه نیست؛ کنارهگیری کودک از جمع یا کمحرف شدن او برای پرهیز از سوژه شدن، نشاندهنده تبدیل شوخی به تجربهای آزاردهنده است. مرزِ سالم بودن …
