به گزارش ایسنا، از میان انواع مختلف سرطان، آنهایی که در مغز ایجاد میشوند، میتوانند دشوارترین برای درمان باشند.
نوعی تومور به نام گلیوما(glioma) نمونهای بسیار وحشتناک است که از رشدهای بدخیم از سلولهای گلیال یا پیشسازهای آنها در مغز یا نخاع ناشی میشوند. بدترین شکل آن نیز «گلیوبلاستوما» نام دارد که نرخ بقای 5 ساله تنها 5 تا 7 درصدی دارد.
بخشی از دلیل اینکه درمان گلیوماها به طرز وحشتناکی دشوار است این است که آنها به طور فعال از عملکردهای حیاتی مغز برای تغذیه رشد خود سوءاستفاده میکنند.
اکنون دانشمندان در مقاله جدیدی که در مجله Nature Neuroscience منتشر شده است، یکی از مکانیسمهایی را که این سوءاستفاده را ممکن میسازد، کشف کردهاند. آنها معتقدند که شناسایی این مکانیسم میتواند فرصتهای جدیدی برای درمان ایجاد کند.
سلولهای گلیال سلولهای غیرعصبی هستند که سیستم پشتیبانی مغز را تشکیل میدهند. آنها طیف وسیعی از وظایف از جمله کمک به عایقبندی، محافظت و تغذیه نورونهای مغز را انجام میدهند و از آنها پشتیبانی میکنند.
یکی از انواع سلولهای گلیال، الیگودندروسیت(oligodendrocyte) است که غلاف میلین چربی را تولید میکند و فیبرهای عصبی را عایق میکند. این سلولها از سلولهای پیشساز الیگودندروسیت یا OPCها که به فعالیت عصبی پاسخ میدهند، ایجاد میشوند.
تصور میشود بسیاری از گلیوماها از OPCها ناشی میشوند و این تومورها برخی از توانایی OPCها را برای پاسخ به فعالیت عصبی حفظ میکنند. تحقیقات قبلی نشان داده است که نورونهای فعال، پروتئینی به نام «نورولیگین-۳»(NLGN3) آزاد میکنند که تکثیر سلولهای گلیوما را تقویت میکند.
با این حال، چگونگی شناسایی NLGN3 توسط سلولهای گلیوما و تبدیل آن به سیگنال رشد، هنوز مشخص نیست.
برای فهمیدن این موضوع، تیمی از محققان به رهبری مهندس زیستی یون سوک کیم(Yoon Seok Kim) از دانشگاه استنفورد که اکنون در موسسه فناوری فدرال سوئیس لوزان است و دانشمند علوم اعصاب استنفورد، شاون گیلسپی(Shawn Gillespie)، سلولهای گلیوما انسانی مشتق شده از بیمار را در آزمایشگاه کشت دادند.
آنها سپس از NLGN3 به عنوان طعمه استفاده کردند تا ببینند کدام پروتئینها …
