رازهای چند هزار ساله فاش می‌شود

گورستان در نیمه اول هزاره چهارم پیش از میلاد مورد استفاده بود؛ زمانی که فرهنگ مصر سفلی، مرتبط با اسطوره مصر باستان بوتو در دلتای نیل رونق داشت. کاوشگران گورهای ساده بیضی‌شکلی را پیدا کردند که در خاک شنی کنده شده بود. تدفین‌ها وضعیت‌های مختلفی از بدن را نشان می‌دهد که به تفاوت‌های آداب تدفین در میان جوامع اولیه اشاره دارد.

اشیای تدفین، ساده و شامل ظروف سفالی کوچک دست‌ساز و صدف‌های دریایی همراه با مردگان است. تعداد زیاد تدفین‌ها نشان می‌دهد که جمعیت قابل‌توجهی در این منطقه در این دوره اولیه زندگی می‌کردند.

این محوطه همچنین دارای یک منطقه مسکونی از دوره میانی دوم، همراه با تدفین‌هایی از همان دوران تا پادشاهی جدید است. ساختمان‌های خشتی، سیلوهای غلات، تنورها و اجاق‌ها شواهدی از کار روزانه و ذخیره مواد غذایی ارائه می‌دهد.

باستان‌شناسان همچنین دیوارهایی را به شکل منحنی در اطراف سازه‌های مسکونی و تدفینی پیدا کردند. چنین دیوارهایی از پادشاهی میانه تا پادشاهی جدید در مصر استفاده می‌شدند.  همچنین سفال، ابزار سنگی و مقادیر زیادی استخوان ماهی، پرندگان و حیوانات در سراسر سکونتگاه یافته شده است.

به گزارش «Archaeologymag»، بقایای مواد غذایی، سرنخ‌هایی درباره رژیم غذایی مردم این منطقه ارائه می‌دهد. آنها همچنین به نقش ماهی‌گیری و استفاده از حیوانات در زندگی روزمره در طول دوره میانی دوم اشاره دارند.

چندین گور به سلسله‌های ۱۵ تا ۱۷ مصر و آغاز پادشاهی جدید مربوط است. حضور آنها شواهدی برای سکونت در دلتای شرقی در طول دوره هیکسوس اضافه می‌کند. این محوطه در نزدیکی آواریس، مرکز اصلی هیکسوس‌ها در دلتای شرقی قرار دارد.

گورها از نظر شکل متفاوت هستند و شامل مصطبه‌ (گونه‌ای آرامگاه در مصر باستان که به صورت ساختمانی با سقف صاف و دیوارهای شیب‌دار به سوی بیرون ساخته می‌شده) و تدفین‌هایی با قرنیز هستند. مطالعات اولیه همچنین تفاوت‌هایی در وضعیت تدفین، گروه‌های سنی و آداب تدفین نشان می‌دهد. اشیای تدفین شامل جواهرات، طلسم‌ها، سوسک‌های مقدس، ابزار، سلاح‌های برنزی، سفال و ظروف تل الیهودیه است.

یک گور خشتی به آغاز سلسله ۱۸ تعلق دارد. باستان‌شناسان ظروف سفالی و ابزار برنزی را در داخل آن پیدا کردند. در نزدیکی آنها همچنین، پی‌ یک ساختمان خشتی با دیوارهای ضخیم را کشف کردند. قطعات سفال و ابزار سنگی روی کف آن به پادشاهی جدید اولیه اشاره دارد.

این محوطه در دوره بطلمیوسی دوباره مورد استفاده قرار گرفت. کاوشگران چندین گودال تدفین ساده، از جمله تدفین یک کودک که درون دو آمفورای بازیافتی قرار داده شده بود، پیدا کردند. استفاده مجدد از ظروف بزرگ به عنوان تابوت، یک روش تدفین شناخته شده در آن دوره بود.

در مجموع، این یافته‌ها نشان می‌دهد که منطقه کوم الخلگان در دقهلیه مصر برای چندین هزار سال به طور مکرر مورد استفاده قرار گرفته است.

انتهای پیام