فوتبال خوزستان همواره با دو وجه متضاد شناخته شده است؛ استعدادهای بیرقیب و تماشاگرانی پرشور از یک سو، و بحرانهای ساختاری در زمینه زیرساخت و منابع مالی از سوی دیگر. تاریخ فوتبال این استان نشان میدهد که کمبود امکانات، تنها یک چالش گذرا نبوده، بلکه همواره عامل اصلی سقوط تیمهای بزرگ است.
این داستان تلخ، ریشه در سالهای نخستین فوتبال حرفهای ایران دارد. زمانی که تیم «جنوب اهواز» با همان روحیه محلی و از لب شط کارون، به اوج رسید. تیم فوتبال جنوب که با نام «لفته سهبرادران» و از دل محلات جنوب اهواز شکل گرفته بود، با تکیه بر تدبیر بنیانگذاران خود، از لیگهای منطقهای به اولین دوره جام آزادگان راه یافت. در آن دوران، جنوبیها با لباسهای سرخ، حریف سرسختی در سطح ملی و حتی آسیا بودند. در همین سال، سیاوش بختیاریزاده، کاپیتان تیم جنوب باوجود اینکه یک مدافع چپ بود، با ۱۳ گل زده، پس از عباس سیمکانی و فرشاد پیوس، جزو برترینهای جام آزادگان قرار گرفت، موضوعی که گواهی بر شکوه این تیم بود. اما سرانجام، بیپولی، نبود حامی مالی و سنگاندازیها، باعث شد جنوب اهواز پس از سالها درخشش، در سال ۱۳۷۴ طعم تلخ سقوط و از هم پاشیدگی را بچشد.
متأسفانه، تاریخ در حال تکرار خود است. آنچه دههها پیش گریبانگیر جنوب اهواز شد، امروز نیز گریبانگیر تیمهای بومی خوزستان شده است. صعود تیمهایی نظیر «فولادنوین» به لیگ یک فوتبال، با تمام توان و با تکیه بر استعدادهای بومی، در نهایت به دلیل فقدان زیرساختهای لازم، به بنبستی مشابه مسیر جنوب اهواز منتهی شد.
در فوتبال دنیا، باشگاههای بزرگ از ریشه و اصالت خود فاصله میگیرند؟
محمود سه برادران پیشکسوت فوتبال خوزستان در گفت و گو با ایسنا، بااشاره به قطعی شدن فروش امتیاز تیم دسته یکی فولاد نوین اهواز (از تیمهای باشگاه فولاد که ریشه آن جنوب اهواز است)، اظهارکرد: در ابتدا باید به این جمله معروف اشاره داشته باشم که «ملتی که تاریخ خود را نشناسد، محکوم به نابودی است»؛ شاید عدهای این سخن را بیارتباط با وضعیت امروز فوتبال خوزستان و باشگاه فولاد بدانند اما کافی است کمی درنگ کنیم و از خود بپرسیم آیا در فوتبال دنیا، باشگاههای بزرگ از ریشه و اصالت خود فاصله میگیرند؟ یا برعکس، تاریخ، بنیانگذاران، پیشکسوتان و نسلهای …
