این بیماری زمانی ایجاد میشود که سلولهای مغزی تولیدکننده دوپامین آسیب میبینند و بهتدریج از بین میروند. دوپامین، پیامرسان شیمیایی است که به مغز در کنترل حرکات روان و هماهنگ کمک میکند بنابراین کاهش سطح دوپامین در نهایت حرکت کردن را دشوارتر خواهد کرد.
در حال حاضر هیچ روش اثباتشدهای برای پیشگیری کامل از بیماری پارکینسون وجود ندارد، با این حال، نتایج سالها پژوهش نشان داد برخی عادتهای روزمره با کاهش خطر ابتلا به این بیماری ارتباط دارند و ممکن است به سالمتر ماندن مغز با افزایش سن نیز کمک کنند.
دانشمندان معتقدند پارکینسون معمولا حاصل ترکیبی پیچیده از افزایش سن، عوامل ژنتیکی و قرار گرفتن در معرض عوامل محیطی است. بیشتر موارد بیماری بهطور مستقیم از والدین به فرزندان منتقل نمیشوند و پژوهشگران معتقد نیستند که ماده غذایی، ویتامین یا مکمل بهتنهایی بتواند از این بیماری پیشگیری کند.
فعالیت بدنی، یکی از امیدوارکنندهترین عوامل سبک زندگی است. نتایج پژوهش بزرگی که بیش از ۴۰۰ هزار نفر را شامل میشد و نتایج آن در ۲۰۲۵ در مجله «نورولوژی» (Neurology) منتشر شد، نشان داد افرادی که فعالیت بدنی زیادی داشتند در مقایسه با افراد کمتحرک با خطر کمتری برای ابتلا به بیماری پارکینسون مواجه بودند.
ورزش منظم ممکن است از چند طریق ازجمله با بهبود جریان خون و حمایت از سلامت سلولهای عصبی به مغز کمک کند. پیادهروی سریع، دوچرخهسواری، شنا و تمرینهای قدرتی همچنین میتوانند سلامت قلب، قدرت عضلات، تعادل و خلقوخوی را بهبود دهند.
رژیم غذایی نیز ممکن است نقش داشته باشد. نتایج پژوهش منتشر شده در «مجله اروپایی نورولوژی» (European Journal of Neurology) در سال ۲۰۲۳، افراد مسن را بررسی کرد و نشان داد پیروی بیشتر از رژیم غذایی مدیترانهای با احتمال کمتر بروز علائم اولیه مرتبط با بیماری پارکینسون همراه است.
این الگوی غذایی بر مصرف سبزیجات، میوهها، حبوبات، غلات کامل، مغزها، روغن زیتون و ماهی تاکید دارد. این مواد غذایی سرشار از فیبر، چربیهای سالم و ترکیبات طبیعی گیاهی هستند که ممکن است به محافظت از سلولها در برابر التهاب و سایر آسیبها کمک کنند.
قهوه نیز مورد توجه پژوهشگران قرار گرفته است. نتایج تحلیلی در ۲۰۲۰ که در مجله «نوترینتس» (Nutrients) …
