سیدایمان رضوی، در گفتوگو با ایسنا، درباره جایگاه دانشجویان در فرآیند تصمیمسازی و تصمیمگیری دانشگاهها اظهار کرد: برای پاسخ به این پرسش ابتدا باید جایگاه دانشجو را در قالب الگوهای کلان و فلسفه دانشگاه فهمید. اینکه دانشگاه را بنگاهی برای تولید مدرک و ارائه خدمات به دانشجو بدانیم یا آن را اجتماع انسانهای جویای حقیقت تلقی کنیم، نقش دانشجویان را بهطور اساسی تغییر میدهد.
وی ادامه داد: اگر دانشگاه صرفا مرکز ارائه خدمات آموزشی باشد، دانشجو نقشی منفعل و مصرفکننده خواهد داشت، اما اگر دانشگاه را جامعهای علمی بدانیم، دانشجویان به همپیمانان راهبردی دانشگاه تبدیل میشوند. همچنین در دانشگاههای ایدئولوژیزده، دانشجویان نهتنها نقش فعالی در تصمیمسازی ندارند، بلکه فضیلت آنان در پذیرش و تربیتپذیری ایدئولوژیک تعریف میشود.
این استاد دانشگاه مدعو دانشگاه فردوسی درباره تبدیل انتقادهای دانشجویی به اصلاح سیاستها و رویههای دانشگاهی گفت: لازمه عبور از شعارهای کلیشهای درباره نقش دانشجویان، تغییر در نحوه تعریف جایگاه آنان در سلسلهمراتب دانشگاه است. تا زمانی که دانشجو در پایینترین لایههای این ساختار قرار گیرد، سخن گفتن از مشارکت موثر وی بیشتر جنبه شعاری خواهد داشت.
رضوی افزود: زمانی میتوان از نقش واقعی دانشجویان سخن گفت که نگاه سلسلهمراتبی به آنان تعدیل شود و حضورشان در تصمیمسازی از یک امتیاز مدیریتی به یک ضرورت فلسفی تبدیل شود. دانشگاه و حتی حکومت باید دانشجویان را نه فقط دریافتکنندگان کیفیت زیست دانشگاهی، بلکه سازندگان آن بدانند.
سهم اندک تشکلهای دانشجویی در مدیریت دانشگاه
وی در ارزیابی عملکرد شوراهای صنفی و تشکلهای دانشجویی نیز بیان کرد: میزان اثرگذاری این نهادها بیش از هر چیز به نگاه مدیریت دانشگاه نسبت به نقش دانشجو وابسته است. متاسفانه تشکلهای دانشجویی در کشور سهم چندانی در مدیریت دانشگاه ندارند و تصمیمسازیها نیز تا حد زیادی از پویاییهای جامعه دانشجویی فاصله گرفته است.
این استاد دانشگاه تصریح کرد: بخش عمدهای از تصمیمسازیها در دانشگاهها با هدف انطباق با مولفههای ایدئولوژیک انجام میشود و به همین دلیل، در تجربه دانشگاه ایرانی بیشتر با یک «سازمان بسته» مواجه بودهایم تا …
