مهدی بهشتی نسب در گفتوگو با ایسنا درباره مراحل ایده تا اجرای نمایش «مصاحبه» اظهار کرد: در سال ۱۳۹۰ نمایشنامه مصاحبه را خوانش کردم و از آن زمان با این متن آشنا هستم. این نمایشنامه درباره انقلاب الجزایر و آسیبهایی است که انسانها حتی بعد از انقلاب همچنان با آنها روبهرو بودهاند. فرم این نمایشنامه مصاحبه گونه است به طوری که یک بازیگر روی صحنه حضور دارد و بازیگری دیگر نقش پرسشگر را ایفا میکند. در میان این گفتوگو داستان زندگی شخصیتها، آسیبهای که دیدهاند و حتی قتلهایی که مرتکب شدهاند روایت میشود.
وی با اشاره به اینکه این نمایش در پی به صحنه آوردن مفاهیم مختلفی است تاکید کرد: مهمترین مفهوم این نمایش اشاره به آسیبهایی است که کشورهای استعمارگر به کشورهای ضعیفتر جهان سومی وارد میکنند. این نمایش درباره دوره استعمار الجزایر توسط کشور فرانسه است که مردم الجزایر با وجود سالها تلاش برای استقلال حتی پس از انقلاب درگیر اعتصابات و آشوبهای زیادی میشوند که آسیبها و تلفات زیادی را به بار میآورد.
این کارگردان تئاتر درباره شخصیت پردازی این نمایش بیان کرد: شخصیت زنی که نویسنده در نمایشنامه نوشته یک نمونه مستند از انقلاب الجزایر است. نام این زن جمیله پوپاشا است که نامش در نمایشنامه به صفیه تغییر کرده است. او یک زن مبارز الجزایری است که توسط فرانسویها مورد شکنجههای وحشتناکی قرار گرفته و آسیبهای جدی دیده است. سالها بعد درباره این زن الجزایری کتابی نوشته شد تا این شکنجههای عجیب و وحشتناک در تاریخ بماند.
بهشتینسب ادامه داد: در این نمایشنامه مصاحبه با آسیب دیدگان جنگ چهار یا پنج سال بعد از وقوع انقلاب انجام شده است و میخواهد نشان دهد که حتی پس از گذشت سالها این آسیبها همچنان وجود دارد و فراموش نشده است.
وی با اشاره به تجربههای تاریخی در کشور ایران بیان کرد: فضای نمایشنامه مصاحبه سیاسی و اجتماعی است و با تاریخ پیوند عمیقی دارد؛ چراکه این نمایش صرفا درباره انقلاب الجزایر نیست، بلکه میشود این آسیبها را به تمام دورهها و در تمام کشورهای درگیر جنگ در دنیا تعمیم داد. امروزه ما در کشور خودمان با جنگهای مختلفی مواجه هستیم که در نتیجه آنها انسانهای زیادی آسیب دیدهاند و این آسیبها به علت عمیق بودن و ادامهدار بودن به راحتی قابل …
