به گزارش ایسنا، به نقل از فرادید، صبح ۱۶ ژوئیه ۱۹۴۵، در نقطهای دورافتاده از بیابان نیومکزیکو، گروهی از دانشمندان، مهندسان و نیروهای نظامی شاهد رویدادی بودند که مسیر تاریخ را تغییر داد. چند لحظه پس از آنکه گلولهای عظیم از آتش به آسمان برخاست، موج انفجار با غرش سهمگینی به سوی حاضران پیش رفت. نخستین آزمایش هستهای جهان با نام «ترینیتی» موفق شده بود.
داستان پروژه منهتن و ساخت نخستین بمب اتمی بسیار مشهور است، اما پشت این انفجار، تلاش علمی عظیمی قرار داشت که کمتر مورد توجه قرار گرفته است. امیلی سیل در کتاب تازه خود با عنوان «ترینیتی: تاریخ مصور نخستین آزمایش اتمی جهان»، با استفاده از عکسهایی که پیشتر منتشر نشده بودند، جزئیات تلاش دانشمندان برای اندازهگیری و ثبت آثار انفجار را بررسی کرده است. پرسش اصلی این بود که پس از انفجار، دقیقاً چه اتفاقی افتاده و چه مقدار انرژی آزاد شده است؟
انفجاری که خود یک آزمایش علمی بود
سادهترین معیار موفقیت آزمایش این بود: آیا دستگاه اتمی، که دانشمندان آن را «گجت» مینامیدند، واقعاً یک انفجار هستهای ایجاد میکند یا نه؟ اما فراتر از این پرسش ابتدایی، آزمایش ترینیتی خود یک پروژه علمی عظیم و پیچیده بود؛ پروژهای که دانشمندان میخواستند در جریان آن، تا حد امکان آزمایشهای کوچکتر و متنوعتری انجام دهند.
در سراسر بیابان، در کنار شمار زیادی از دانشمندان و کارکنان پروژه ترینیتی، مجموعه بزرگی از تجهیزات الکترونیکی و مکانیکی مستقر شد تا انفجار را از زوایای مختلف ثبت کند. بسیاری از این دستگاهها ظاهری ساده و مقاوم داشتند، اما در واقع از پیشرفتهترین فناوریهای آن زمان بهره میبردند و برخی از آنها برای نخستین بار در جهان ساخته شده بودند.
پس از دو سال پژوهش فشرده درباره فیزیک هستهای و تلاش برای ساخت یک سلاح عملیاتی، دانشمندان بهتدریج ایدههای آزمایشی تازه و بیشتری مطرح کردند. این روند آنقدر گسترده شد که نگرانی کنت بینبریج، مدیر آزمایش ترینیتی، را برانگیخت. در دسامبر ۱۹۴۴، در حالی که هنوز اردوگاه اصلی آزمایشگاه در محل آزمایش در حال ساخت بود، کمیتهای به ریاست بینبریج تشکیل شد تا پیشنهادهای مختلف را بررسی و اولویتبندی کند.
کدام آزمایشها اجازه اجرا داشتند؟
کمیته برای هر آزمایش …
