به گزارش ایسنا، این سامانه با استفاده از ساختارهای لایهای الاستومری و رساناهای فلز مایع ساخته شده است و با تشخیص افزایش مقاومت الکتریکی ناشی از آسیب، وجود پارگی یا سوراخشدگی را شناسایی میکند و سپس با اتصال دوباره شبکههای مولکولی برگشتپذیر، خود را بازسازی میکند. این فناوری توانسته در محیط زیر آبی به بازیابی کامل ۱۰۰ درصدی عملکرد دست پیدا کند.
به نقل از نیواطلس، پژوهشگران برای نمایش کاربردهای این فناوری، دو نمونه اولیه ساختهاند: یک دستکش هوشمند غواصی که با حرکات دست امکان ارتباط بیسیم را فراهم میکند و یک بازوی رباتیک زیرآبی که سلامت ساختاری خود را پایش کرده و هنگام غوطهوری، سوراخها را ترمیم میکند.
محیط زیر آب یکی از سختترین شرایط برای تجهیزات الکترونیکی حساس محسوب میشود. آب میتواند از شکافهای بسیار کوچک نفوذ کند، نمک باعث خوردگی میشود و فشار آب با افزایش عمق بیشتر میشود. علاوه بر این، حسگرهای تماسی زیر آب در معرض ضربههای فیزیکی مداوم قرار دارند و ممکن است با سنگها، صدفها، موجودات دریایی یا سازههای زیرآبی برخورد کنند. در صورت خرابی چنین حسگرهایی، معمولا باید تجهیزات از آب خارج و تعمیر شوند.
پوست SMES تلاش میکند تمام این مشکلات را با الهام از پوست طبیعی انسان حل کند. پوست انسان علاوه بر تشخیص لمس، میتواند آسیبدیدگی را نیز احساس کند و پس از آن خود را ترمیم کند؛ البته این فرآیند در بدن زمانبر است.
ساختار چندلایه برای حس کردن و ترمیم آسیب
نسخه الکترونیکی این پوست، وظایف مختلف را میان چند لایه تقسیم میکند. در بخش بالایی، یک لایه تشخیص آسیب قرار دارد که مانند سیستم هشدار عمل میکند. زیر آن یک لایه مغناطیسی-الکتریکی قرار گرفته که وظیفه حس کردن لمس و نزدیکی را بر عهده دارد.
هر دو لایه از یک ماده الاستومری نرم، کشسان و خود ترمیم شونده ساخته شدهاند که درون آن الگوهایی از رساناهای فلز مایع قرار گرفته است. فلز مایع مسیر انتقال جریان الکتریکی را فراهم میکند و برخلاف سیمهای معمولی، هنگام خم شدن یا کش آمدن پوست نمیشکند.
تشخیص آسیب مانند احساس درد در بدن انسان
عملکرد سیستم از لایه تشخیص آسیب آغاز میشود. هنگامی که این ماده سوراخ یا پاره میشود، مسیر رسانایی قطع شده و مقاومت الکتریکی …
