لیلا غفارپور، دانشآموخته کارشناسی ارشد باستانشناسی است که پایاننامه خود را با عنوان بررسی و تحلیل باستانشناختی سفالینههای محوطه اسلامی شادیاخ نیشابور ارائه کرده است. او که از دوران هنرستان به نقاشی علاقه داشته، پس از ورود به رشته باستانشناسی نیز ارتباط خود با هنر را حفظ کرد و از سال ۱۳۸۳ آموزش تذهیب را آغاز کرد. پس از سالها فعالیت در حوزه باستانشناسی، از سال ۱۴۰۰ آموزش تذهیب را ادامه داد و از سال ۱۴۰۲ به هنر گلومرغ پرداخت.
غفارپور در گفتوگو با ایسنا درباره شکلگیری مسیر هنری خود اظهار کرد: علاقه من به هنر از دوران هنرستان آغاز شد، اما تحصیل در رشته باستانشناسی باعث شد نگاه من به آثار تاریخی و نقشمایههای گذشته شکل دیگری پیدا کند.
وی افزود: پس از ورود به رشته باستانشناسی و فعالیت در زمینه سفالهای تاریخی نیشابور، همیشه این علاقه را داشتم که ارتباط خود را با این بخش از میراث فرهنگی حفظ کنم و به شکلی دیگر آن را در قالب هنر ارائه دهم.
این باستانشناس نیشابوری درباره تأثیر فعالیتهای باستانشناسی بر نگاه هنری خود، گفت: از سال ۱۳۹۰ در کاوشهای محوطه شادیاخ نیشابور به سرپرستی محمود بختیاری شهری، به عنوان طراح سفال فعالیت کردم. پس از آن نیز در پروژههای ساماندهی، مستندسازی و طراحی سفالها و دیگر مواد فرهنگی به دست آمده از شادیاخ و کهندژ نیشابور همکاری داشتم.
وی ادامه داد: این تجربهها باعث شد شناخت دقیقتری از نقشمایههای سفالینههای نیشابور پیدا کنم. زمانی که طراحی این آثار را انجام میدادم، تنوع و زیبایی نقوش برایم بسیار جذاب بود و بعدها به این فکر کردم که چگونه میتوان از این عناصر در هنرهایی که انجام میدهم استفاده کرد.
غفارپور بیان کرد: هنگام نگارش پایاننامه نیز بخش زیادی از کار من به بررسی و طراحی نقشمایههای سفالها مربوط بود و همین موضوع باعث شد ارتباط میان تاریخ، باستانشناسی و هنر در مسیر فعالیت من پررنگتر شود.
شکلگیری ایده گل و مرغ سامانی نیشابور
این هنرمند درباره شکلگیری مجموعه گل و مرغ سامانی نیشابور اظهار کرد: در ابتدا مانند بسیاری از هنرجویان هنر گلومرغ، چند اثر را با استفاده از نمونههای استادان این حوزه اجرا کردم، اما به تدریج تصمیم گرفتم مسیر شخصی خودم را پیدا کنم.
وی …
