بهناز رستمی در گفت و گو با ایسنا، درباره امکان جایگزینی هوش مصنوعی با درمانهای توانبخشی، به ویژه گفتاردرمانی و کاردرمانی، اظهار کرد: درمانهای توانبخشی، به خصوص گفتاردرمانی کودکان، یکی از حساسترین حوزههای توان بخشی است و اگر بخواهیم پاسخ کوتاهی به این پرسش بدهیم که آیا یک ابزار هوش مصنوعی میتواند جایگزین گفتاردرمانگر شود، پاسخ منفی است. البته این فناوری میتواند در کنار درمان اصلی کمک کننده باشد و در برخی شرایط کاربردهای مفیدی داشته باشد.
وی مهمترین عامل در روند درمان را ارتباط میان مراجعه کننده و درمانگر عنوان کرد و افزود: به ویژه در گفتاردرمانی کودکان، رابطهای که بین کودک و درمانگر شکل میگیرد، بسیار مهم است و حتی میتواند در مراحل اولیه درمان از خود تکنیکهای درمانی نیز مهمتر باشد.
رستمی ادامه داد: این موضوع به خصوص در سنین پایین و در مورد کودکانی که در طیف اتیسم قرار دارند، کودکان دارای اختلال بیشفعالی، انواع تأخیرهای رشدی و حرکتی، اختلالات اضطرابی و سایر اختلالات، اهمیت بیشتری پیدا میکند. در این شرایط ابتدا باید ارتباط مناسبی میان کودک و درمانگر شکل بگیرد تا کودک بتواند به طرف مقابل و درمانگر خود اعتماد کند.
این گفتاردرمانگر مطرح کرد: درمانگر در طول زمان به تدریج الگوهای رفتاری، ترسها، علایق، نقاط قوت و نقاط ضعف کودک را شناسایی میکند و از این شناخت هم برای ایجاد انگیزه و هم برای بهبود کیفیت درمان استفاده میکند. در نتیجه این شناخت میتواند نتیجه درمان را تغییر دهد.
وی با تأکید بر اینکه رابطه درمانگر و کودک فضای امنی ایجاد میکند، اظهار کرد: کودک در این فضای امن جرأت پیدا میکند مهارتهای مختلف را امتحان کند، اشتباه کند، دوباره تلاش کند و برای پیشرفت کردن قدم بردارد. هیچ اپلیکیشنی نمیتواند به تنهایی چنین امنیت و اعتمادی را ایجاد کند. چرا که این امنیت حاصل یک تعامل زنده و دوسویه است، نه صرفاً یک الگوریتم.
رستمی بیان کرد: این مسئله در گفتاردرمانی اهمیت بیشتری دارد. زیرا یکی از جنبههای مهمی که در گفتاردرمانی به دنبال تسهیل و بهبود آن هستیم، خود تعامل و ارتباط چه ارتباط کلامی و چه غیرکلامی است.
تفاوت تکنسین و کلینیسین، چارچوبی برای فهم جایگاه هوش مصنوعی
این آسیب شناس گفتار و زبان با …
