به گزارش ایسنا، بر اساس این دستورالعمل به مدیران کل تعاون کار و رفاه اجتماعی کشور ارسال شده، کمیتههای استانی از این پس موظفند درخواستهای بازنشستگی مشاغل سخت و زیانآور را صرفا بر مبنای عوامل مطرح شده در قانون (فیزیکی، شیمیایی، مکانیکی و بیولوژیکی محیط کار) بررسی کنند. متن این نامه، محل اصلی اختلاف نظر میان کارشناسان و فعالان حوزه کار است؛ زیرا برخی معتقدند در این شیوه، نقش عوامل ارگونومیکی و فرسودگی جسمی ناشی از انجام کارهای طاقتفرسای مکانیکی، حتی در محیطهایی که آلاینده مشخصی وجود ندارد، کمرنگ میشود.
یکی دیگر از موضوعاتی که همزمان با این ابلاغیه مورد توجه فعالان کارگری قرار گرفت، بحث اصلاح قانون مشاغل سخت و زیانآور و احتمال «پلکانی شدن» ضرایب سختی کار است. موافقان این ایده معتقدند نظام فعلی که مشاغل را تنها در دو گروه «سخت» و «غیرسخت» طبقهبندی میکند، پاسخگوی واقعیت بازار کار نیست و میتوان با تعریف ضرایب مختلف، دامنه حمایت از کارگران بیشتری را فراهم کرد.عوامل ارگونومیکی به مجموعه عواملی گفته میشود که به نحوه انجام کار و تناسب آن با تواناییهای جسمی انسان مربوط است. عواملی مانند بلند کردن مداوم بارهای سنگین، انجام حرکات تکراری، ایستادن یا نشستن طولانیمدت، کار در وضعیتهای نامناسب بدنی، خم شدنهای مکرر و فشار مستمر بر عضلات و مفاصل که به مرور زمان میتواند موجب فرسودگی جسمی، آسیبهای اسکلتی-عضلانی و کاهش توان کاری بر اساس عوامل مکانیکی شود، حتی اگر محیط کار فاقد آلایندههای شیمیایی یا فیزیکی باشد.
موضوع بازنشستگی در مشاغل سخت و زیانآور سالها است یکی از چالشهای روابط کار به شمار میرود. از یک سو کارگران معتقدند شرایط دشوار برخی مشاغل حتی بدون وجود آلایندههای شیمیایی یا فیزیکی، به مرور زمان سلامت آنها را تحت تاثیر قرار میدهد و باید در محاسبه سختی کار لحاظ شود. از سوی دیگر، دولت و صندوقهای بازنشستگی همواره بر ضرورت جلوگیری از گسترش بیضابطه این مشاغل و آثار مالی آن بر صندوقها تاکید کردهاند.
احمد میدری، وزیر کار نیز به تازگی به ضرورت بازنگری در مصادیق مربوط به مشاغل سخت اشاره کرد و گفت: در برخی مشاغل صنعتی قانون پیشبینی کرده بود که فرد شاغل در شرایط سخت باید ساعات کاری کمتری داشته باشد، نه اینکه صرفا زودتر بازنشسته شود …
