اختلال دوقطبی اگرچه یک اختلال روانپزشکی فردی است، اما پیامدهای آن میتواند بر روابط نزدیک و نظام خانواده نیز اثر بگذارد. زندگی مشترک در شرایطی که دورههای بیماری به شکل مکرر عود میکنند، ممکن است رابطه را با چالشهای جدی مواجه کند و فرسودگی روانی همسر را به همراه داشته باشد.
زندگی میان دورههای ثبات و بحران، تجربه زیسته همسران
یک روانشناس در گفتوگو با ایسنا با تأکید بر اینکه اختلال دوقطبی، اگرچه یک اختلال فردی است، اما میتواند پیامدهای گستردهای برای خانواده و روابط نزدیک فرد داشته باشد، اظهار کرد: هنگامی که از اختلال دوقطبی صحبت میکنیم، با نوسانات ساده و معمول خلقی روبهرو نیستیم. در خانوادههایی که دورههای بیماری به شکل مکرر عود میکنند، همسر ممکن است احساس کند زندگی مشترک میان دورههای متفاوتی از ثبات و بحران در نوسان است، دورهای ممکن است با افسردگی عمیق، بیانگیزگی و کنارهگیری شریک زندگی خود مواجه باشد و در دورهای دیگر، با افزایش غیرمعمول انرژی، کاهش نیاز به خواب، رفتارهای تکانشی و تصمیمهای پرخطر در دوره شیدایی یا هیپومانیا روبهرو شود.
ابوالفضل محمدیان افزود: تکرار چنین دورههایی در برخی خانوادهها میتواند باعث شود همسر در وضعیت نوعی گوشبهزنگی مزمن قرار گیرد، یعنی دائماً نشانههای تغییر خلق را زیر نظر داشته باشد و نگران باشد که آیا یک دوره جدید از بیماری در حال آغاز است یا خیر. این وضعیت در صورت تداوم میتواند به اضطراب، فرسودگی روانی، احساس تنهایی و حتی کمرنگ شدن هویت فردی همسر منجر شود.
این روانشناس بالینی ادامه داد: البته این تجربه برای همه همسران یکسان نیست و شدت آن به عواملی مانند شدت و الگوی دورههای بیماری، میزان ثبات درمان، حمایت اجتماعی، کیفیت رابطه و منابع روانی هر دو طرف بستگی دارد. بنابراین، نباید فرسودگی همسر را یک پیامد قطعی اختلال دوقطبی دانست؛ بلکه باید آن را بهعنوان یکی از تجربههای احتمالی و مهم خانوادهها جدی گرفت.
تکانشگری در فاز شیدایی، وقتی مرزهای رابطه آسیب میبیند
وی با اشاره به چالشهای خاص دوره شیدایی یا هیپومانیا در روابط زوجین گفت: یکی از دشوارترین موقعیتها برای خانواده زمانی است که فرد مبتلا وارد یک دوره شیدایی میشود. در …
