سعید پورعلی در یادداشتی که در اختیار رسانهها قرار داده است، بیان کرد: در روزگاری که خبر پیش از آنکه فهمیده شود منتشر میشود و پیش از آنکه سنجیده شود دستبهدست میگردد، خبرنگاری نوعی ایستادن در مرز میان حقیقت و تحریف است. امروز خبرنگار در میدان سادهای کار نمیکند. او در فضایی مینویسد که سرعت، گاهی بر صحت غلبه میکند؛ هیجان، جای دقت را میگیرد؛ و میل به دیدهشدن، میتواند مسئولیت اجتماعی رسانه را تضعیف کند. در چنین شرایطی، روز خبرنگار باید فرصتی برای بازاندیشی در جایگاه خبر، شأن قلم و مسئولیت سنگین روایتگری باشد.
خبرنگار،در کنار تولیدکننده خبر، امانتدار واقعیت است. واقعیت، همیشه روشن و آماده انتشار نیست؛ گاهی زیر لایههایی از منفعت، ترس، مصلحتسنجی، شایعه، تبلیغات و سکوت پنهان میشود. وظیفه خبرنگار این است که از میان این لایهها عبور کند و به هسته حقیقت نزدیک شود. البته این کار نه با هیجان ممکن است و نه با جانبداری خام؛ بلکه نیازمند دقت، انصاف، شجاعت، دانش، تجربه و تعهد اخلاقی است. خبرنگاری که بیش ار هرچیز به انتشار سریع خبر فکر میکند، ممکن است به بخشی از چرخه خطا تبدیل شود؛ اما خبرنگاری که حقیقت را بر سرعت مقدم میدارد، به سرمایه اجتماعی جامعه کمک میکند.
در جهان امروز، خبر میتواند امید بسازد، اعتماد ایجاد کند، بحران را مدیریت کند یا برعکس، اضطراب بیافریند و اعتماد عمومی را فرسوده سازد. از همین رو، خبرنگار با روان جامعه سر و کار دارد. تیتر او میتواند آرامش یا آشوب تولید کند؛ پرسش او میتواند مدیری را پاسخگو کند؛ گزارش او میتواند صدای مردم کمبرخوردار را به مرکز تصمیمگیری برساند؛ و تحلیل او میتواند مسیر فهم عمومی از یک مسئله را تغییر دهد. بنابراین خبرنگاری، نوعی کنش اجتماعی اثرگذار است و نمیتوان آن را به ثبت بیروح رویدادها تقلیل داد.
در جنگ تحمیلی اخیر آمریکایی- صهیونی علیه کشور و مادرمان ایران و بحرانهای فراگیر، وظیفه خبرنگار سنگینتر و سرنوشتسازتر میشود؛ زیرا جامعه در چنین شرایطی بیش از هر زمان دیگر به خبر درست، تحلیل دقیق و روایت مسئولانه نیاز دارد. خبرنگار در میدان جنگ، بحرانهای امنیتی، حوادث طبیعی، بیماریهای فراگیر یا آشوبهای اجتماعی، بخشی از نظام آگاهیبخشی، آرامشبخشی و انسجام اجتماعی است. در چنین موقعیتهایی، …
