به گزارش ایسنا، نیدهام در این یادداشت میگوید: «در سال ۲۰۱۸ یک مجله ادبی به نام استرانگ ووردز (Strong Words) را راهاندازی کردم. فکر میکردم خواندن درباره کتابها باید به خودی خود یک سرگرمی باشد؛ پر از داستانهای عاشقانه، رسوایی، خشم و شخصیتهایی با رفتارهایی که هرگز انتظار ندارید؛ اما نقد کتاب مانند یک سمینار دانشگاهی، بیروح، خوابآور یا مثل غذای گیاهی آبپز، بینمک است.
او میافزاید: مجله «استرانگ ووردز» خوانندگان را تشویق میکرد تا کتابهایی از نویسندگانی را انتخاب کنند که در حالت عادی ممکن بود این کار را نکنند. برای کاهش هزینهها و فرار از گرداب بحران اقتصادی که برای بسیاری از رسانههای چاپی مشکل ایجاد کرده بود، خودم همه چیز را نوشته و ویرایش میکردم؛ بدون محل کار و بدون کارمند صفحات مجله؛ مینیمالیسم خالص!
این روزنامهنگار پیشین میافزاید: اما مانند همه کسبوکارهایی که با رویاپردازی افراطی شروع میشوند، نمیدانستم که این کار دروازه مخفی به ثروت بیکران نبود؛ بلکه عملی از روی حماقت محض بود. پس از هشت سال، هفت روز هفته کار کردن پاسخ خود را گرفتم. هفته گذشته «استرانگ ووردز» آخرین شماره خود را منتشر کرد. خوانندگان متعهد و علاقهمند کم نداشتم، اما تعداد ما کافی نبود. آخرین تلاشم را ۶ ماه پیش برای دیجیتالی شدن بهکار گرفتم؛ با این وجود، ۶ ماه پیش، فهمیده بودم که تواناییهای ویراستاری مدتها پیش بر مهارتهای تجاری من غلبه کرده است.
نیدهام همچنین نوشت: اعلام تعطیلی «استرانگ ووردز» به مشترکین، سیلی از ابراز تاسفهای پرشور را به همراه داشت و بسیاری از اینکه مجله برای تغییر چشمگیر عادات مطالعه آنها تلاش کرده بود، قدردانی میکردند. بنابراین، فکر میکنم نیت اصلی من جواب داده بود، حتی اگر امید من به درآمدزایی هرگز جواب نداد. کار من با وجود شکست ظاهری، علاوه بر اینکه از آن لذت میبردم، بر آگاهی من درباره کتاب، نویسنده، ناشر و خواننده افزود.
این روزنامهنگار حوزه ادبیات در این یادداشت درباره تجربیات جدید خود در حوزه کتاب، بهطور فهرستوار نوشت:
۱- فکر میکنم خوانندگان ذاتا بسیار محتاط هستند. ممکن است هر سال کتابهای زیادی نخرند و تمایل دارند به آنچه میدانند، پایبند بمانند اما با قضاوت درباره واکنشها به توصیهها در مجله استرانگ، …
