به گزارش ایسنا، اقتصادآنلاین نوشت: تا همین چند سال پیش، دیدن زنی پشت فرمان موتور در خیابانهای تهران و دیگر شهرهای ایران برای بسیاری از مردم تصویری نامتعارف بود؛ امروز اما تعداد زنان موتورسوار آنقدر افزایش یافته که حضورشان در خیابان برای بخش بزرگی از جامعه اتفاقی عجیب نیست. اما میان عادی شدن موتورسواری زنان در جامعه و فراهم شدن زیرساخت قانونی آن همچنان فاصله وجود دارد؛ فاصلهای که مهمترین نمودش در مسئله گواهینامه دیده میشود.
تا زمانی که گواهینامه موتورسیکلت به کیف پول بانوان موتورسوار راه پیدا نکند، آنها همچنان در خیابان با دغدغهای مشترک مواجهاند؛ نگرانی از تردد بدون پشتوانه قانونی و بیم از تبعات آن. با افزایش مطالبه زنان برای دریافت گواهینامه موتورسیکلت، دولت و نیروی انتظامی چه گامهایی برای پاسخ به این درخواست برداشتهاند و سرنوشت این مطالبه اکنون به کجا رسیده است؟ بزرگترین ترس؛ موتورسیکلت نیست بلکه... برای زنانی که با اقتصادآنلاین گفتوگو کردهاند، موتورسواری لزوما تجربهای پر از مزاحمت و درگیری با مردم نیست. برعکس، بسیاری از آنها از برخورد مثبت شهروندان میگویند؛ از موتورسوارانی که هنگام عبور برایشان راه باز میکنند تا افرادی که با یک «دمت گرم» یا «آفرین» از آنها استقبال میکنند.
اما وقتی پای پلیس به میان میآید، فضای روایتها تغییر میکند. رعنا یکی از زنان موتورسوار اینطور به اقتصادآنلاین میگوید که بزرگترین مشکلش نداشتن گواهینامه است؛ نه به این دلیل که تاکنون بارها با پلیس درگیر شده، بلکه به خاطر استرسی که همیشه همراه اوست. او یک بار در برخورد با مامور پلیس با این جمله مواجه شده که حداقل کلاه ایمنی بر سر بگذارد تا موتورش توقیف نشود. برای رعنا، نگرانی اصلی حتی توقیف موتور نیست. ترس بزرگتر، اتفاقی است که ممکن است در صورت تصادف رخ دهد: «اگر یکدفعه تصادف کنی و گواهینامه نداشته باشی، نمیدانی باید چه کار کنی.» سپیده که در کرج موتورسواری میکند نیز میگوید هر بار که به یک مامور پلیس میرسد، نمیداند قرار است با چه نوع برخوردی مواجه شود. به گفته او، ممکن است ماموری صرفا تذکر بدهد و مامور دیگری تصمیم بگیرد موتور را توقیف کند؛ همین تفاوت رفتار، احساس ناامنی ایجاد میکند. سپیده حتی میگوید به دلیل ترس از شناسایی شدن در صورت کنترل …
