ساحلی که سالها تصویر خشکی و نمک را به نمایش میگذاشت، حالا در روزهای گرم تابستان به محلی برای حضور، تفریح و آبتنی برخی شهروندان تبدیل شده است.
این بازگشت، در ظاهر خبری امیدوارکننده برای طبیعت و گردشگری منطقه است؛ اما در پسِ این تصویر، یک نگرانی جدی شکل گرفته است؛ آیا بازگشت مردم به دریاچه، همزمان با بازگشت مسئولیتپذیری اجتماعی در قبال طبیعت نیز اتفاق افتاده است؟
افزایش حضور گردشگران در حاشیه دریاچه ارومیه در شرایطی رقم میخورد که این پهنه آبی همچنان یک زیستبوم حساس و آسیبپذیر است. از یک سو، مسئولان در تلاش برای فراهم کردن زیرساختهای گردشگری و رفاهی هستند و از سوی دیگر، رهاسازی پسماند، بیتوجهی به پاکیزگی ساحل و استفاده نامناسب از ظرفیتهای طبیعی، میتواند بار مضاعفی بر محیطزیستی وارد کند که هنوز از سالها فشار و بحران فاصله نگرفته است.
در واقع، مسئله امروز دریاچه ارومیه تنها احیای آب نیست؛ نحوه مواجهه جامعه با طبیعتِ در حال احیا نیز بخشی از فرایند نجات این زیستبوم است.
روایت مردم از ساحل لذت دریاچه و نگرانی از وضعیت آن
در میان گردشگرانی که این روزها راهی حاشیه دریاچه ارومیه میشوند، نگاهها به وضعیت ساحل یکسان نیست. برخی بازگشت آب و رونق دوباره ساحل را فرصتی برای تفریح و نشاط خانوادگی میدانند و برخی دیگر نسبت به بیتوجهی تعدادی از گردشگران به پاکیزگی محیط ابراز نگرانی میکنند.
یکی از شهروندانی که به همراه خانواده برای گذراندن اوقات فراغت به حاشیه دریاچه آمده است، به ایسنا گفت: سالها بود چنین منظرهای از دریاچه نمیدیدیم. اینکه دوباره خانوادهها میتوانند کنار آب بنشینند و بچهها از این فضا استفاده کنند، اتفاق خوبی است؛ اما اگر قرار باشد بعد از رفتن هر خانواده، زبالههایشان را در ساحل رها کنند، همین فضای زیبا خیلی زود از بین میرود.
یکی دیگر از گردشگران نیز با اشاره به افزایش حضور مردم در سواحل دریاچه گفت: طبیعت متعلق به همه مردم است، اما این به معنی بیصاحب بودن آن نیست. وقتی امکاناتی مثل سرویس بهداشتی و سطل زباله وجود دارد، انتظار میرود خود مردم هم همکاری کنند. ما نباید برای چند ساعت تفریح، محیطی را که سالها برای احیای آن تلاش شده، آلوده کنیم.این دریاچه فقط متعلق به ما نیست.
گردشگری …
