هنوز زمان آغاز رسمی پیادهروی نرسیده بود که گروهگروه مردم از خیابانهای اطراف خود را به مسیر رساندند. خانوادهها، جوانان، سالمندان و کودکان، هر یک با پرچمی در دست یا شالی بر دوش، در میان جمعیتی قرار گرفتند که مقصد مشترکشان نه یک نقطه جغرافیایی، بلکه ادای احترام به سید و سالار شهیدان بود. آرامآرام با حرکت جمعیت، خیابانهای مسیر میدان شهدا رنگ و بوی دیگری گرفت؛ گویی بخشی از حال و هوای جاده نجف تا کربلا در این شهر جریان یافته بود.
در طول مسیر، پرچمهای سیاه و سبز مزین به نام مبارک امام حسین(ع) و شعار «یا لثارات الحسین» بیش از هر چیز به چشم میآمد.
نوای مرثیه و ذکر «لبیک یا حسین» از بلندگوهای موکبها شنیده میشد و بسیاری از شرکتکنندگان نیز همصدا با مداحان، این نوا را زمزمه میکردند. برخی در سکوت قدم برمیداشتند و برخی دیگر اشکریزان، مسیر را ادامه میدادند؛ سکوت و اشکی که روایتگر دلتنگی جاماندگان زیارت اربعین بود.
موکبهای مردمی در جایجای مسیر، جلوهای از فرهنگ خدمت در مکتب اهلبیت(ع) را به نمایش گذاشته بودند.
باغ رضوان ارومیه که محل برگزاری مراسم و تجمع است، خادمان با چای، شربت، آب و غذای گرم از زائران پذیرایی میکردند و در کنار آن، غرفههای فرهنگی با توزیع محصولات مذهبی، اجرای برنامههای ویژه کودکان و پاسخگویی به پرسشهای دینی، تلاش داشتند تا پیادهروی جاماندگان تنها به یک حرکت نمادین محدود نشود و بُعد فرهنگی اربعین نیز در آن نمود داشته باشد.
یکی از تصاویر قابل توجه این آیین، حضور پررنگ خانوادهها بود. کودکان در کنار والدین، نوجوانانی که پرچمهای کوچک حسینی را بر دوش داشتند و سالمندانی که با وجود دشواری مسیر، قدمبهقدم جمعیت را همراهی میکردند، تصویری از همدلی نسلها در آیین اربعین را به نمایش گذاشتند.
بسیاری نیز تلفنهای همراه خود را روشن کرده بودند تا حال و هوای مسیر را برای بستگان و دوستانشان که در کربلا حضور داشتند، به اشتراک بگذارند.
مسیر پیادهروی همچنان مملو از مردمی بود که آمده بودند تا سهمی از اربعین داشته باشند. اگرچه مقصد این مسیر به بینالحرمین ختم نمیشد، اما برای بسیاری از شرکتکنندگان، ارزش این پیادهروی در نیتی بود که با آن قدم برداشته بودند؛ نیتی …
