به گزارش ایسنا، به نقل از فرارو، تئاتر در ایران از ابتدای پیدایش، کمتر انتخاب اول خانوادهها برای تفریح بوده و هست؛ تا جایی که اغلب، خانوادههای اعیانی را به سوی خود میکشاند. مگر اقسام دیگر تئاتر از جمله روحوضی، تعزیه، خیمهشببازی و سیاهبازی که عموماً در ملاعام اجرا میشد.
اما در بازهای از زمان، تئاترِ جریان اصلی، تبدیل به تفریحی در دسترس شد. در آن دوره قرار نبود رفتن به سالن نمایش، تصمیمی اقتصادی باشد که پیش از خرید بلیت، دخلوخرج خانواده را مرور کند.
حتی مجموعه تئاتر شهر تهران نیز بر همین ایده استوار گردید. قرار بر این بود که فضای تئاتر، بدون فاصلهگذاری، در فضایی وجود داشته باشد که مردم در آن عبورومرور فراوانی دارند تا به مرور با آن انس و الفت بیشتری بگیرند و «تئاتر» در انحصار اقشار خاص جامعه نباشد.
گرچه این پروژه ناتمام ماند و دور تئاتر شهر را هم، جدیدا، حصار کشیدند؛ اما از جایی به بعد، و تقریباً همزمان با موقعی که تئاتر وارد چرخه مارکتینگ شد، همه این ایدهها نقش بر آب شد. حالا قیمت برخی اجراهای تجاری در تهران به ارقامی رسیده که برای بخشی از جامعه، تئاتر را باز هم دور از دسترس کرده است.
چرا یکدفعه تئاتر گران شد؟
تئاتر از جایی به بعد، بیشتر از آنکه برای صحنه، مفهوم و یا حتی مصرف فرهنگی فروخته شود، با نامها فروخته شد. همان لحظاتی که نام و تصویر چهرههای شناختهشده بر پوستر و بیلبوردهای شهری برای تبلیغات ثبت شد و بیاغراق افراد فراوانی را به سمت خود کشاند؛ حتی آنان که اشاره داشتند: «در محیط تئاتر خوابمان میگیرد.»
در واقع ورود بازیگران سینما، سلبریتیها، اینفلوئنسرها و بعدها بلاگرها، مدل اقتصادی تئاتر را تغییر داد. در این حال، اگر زمانی مخاطب برای دیدن یک نمایشنامه یا کارگردان بلیت میخرید، امروز در بسیاری از پروژههای تجاری، ستارهها تبدیل به خودِ محصول شدهاند.
گرچه این اتفاق بدی نبود، اما نه برای همه. در حال حاضر بسیاری از دانشجوهای رشته هنر هم توان پرداخت هزینه بلیت یک اجرای تئاتر را ندارند. مریم، بازیگر تئاتر میگوید: «دوست داشتیم برای نقد و بررسی بازیها، همه اجراهای جدید را ببینیم؛ اما بلیتِ یکتادو میلیونی منصفانه نیست!»
راه برای همه باز نیست
این قضیه هم از پروژههایی …
