به گزارش ایسنا، زومیت نوشت: کشف اشعه ایکس یکی از نقاط عطف تاریخ علم بود، دستاوردی که مسیر پزشکی، فیزیک و حتی امنیت روزمره را برای همیشه تغییر داد. اما پیش از آنکه ایمنی کار با این پرتو شناخته شود، بهای پیشرفت را نخستین پژوهشگرانی پرداختند که بیخبر از خطرات پنهان، بارها اندامهای خود را در معرض تابش قرار دادند.
کلارنس مدیسون دالی، دستیار توماس ادیسون، یکی از همین افراد بود؛ مردی که در جریان ساخت لولههای آزمایشی اشعه ایکس، بهتدریج دستها و سلامتیاش را از دست داد و سرانجام، به احتمال زیاد نخستین انسانی بود که جانش را بر اثر قرارگیری در معرض این پرتو از دست داد.
ویلهلم رونتگن، استاد فیزیک دانشگاه وورتسبورگ آلمان، در سال ۱۸۹۵ مشغول آزمایش روی امکان عبور پرتوهای کاتدی از شیشه بود که به کشفی بسیار بااهمیت برای علوم پزشکی، فیزیک و بعدها، حتی به امنیت فرودگاهها دست یافت.
رونتگن در هشتم نوامبر همان سال، هنگام کار با لولههای پرتو کاتدی و بررسی نحوه تابش آنها، متوجه درخشش فلورسانس صفحهای در آن سوی اتاق شد که به نظر میرسید فاصلهاش برای روشن شدن توسط پرتوهای لوله بسیار زیاد است. رونتگن حتی پس از پوشاندن کامل لوله با کاغذ سیاه مشاهده کرد که درخشش همچنان ادامه دارد؛ یعنی عاملی فراتر از نور شناختهشده در آن زمان، منشأ این پدیده بود.
رونتگن با بررسی دقیقتر فهمید که پرتوها واقعا از لولهی پرتو کاتدی میآیند و میتوانند بهراحتی از اجسام جامدی مانند چوب، آلومینیوم و مس عبور و به صفحهی پشت آن برخورد کنند. مزیت مهمتر هم خیلی زود آشکار شد؛ زیرا نور از بیشتر اجسام میگذشت اما از برخی اجسام جامد، مانند استخوان، سایه بر جا میگذاشت.
رونتگن در دسامبر ۱۸۹۵، پس از هفت هفته تلاش و بررسی دقیق، کشف پرتو ایکس را اعلام کرد. این پرتوها برای تأکید بر ماهیت نامشخصشان، اشعه مجهول (ایکس) نام گرفتند. بااینحال، دانشمندان در سراسر جهان بلافاصله به اهمیت این دستاورد پی بردند و چنان پژوهش روی آن را آغاز کردند که گویی موضوع ناشناخته بودن ماهیت این پرتوها را اصلا نشنیدهاند.
یکی از این دانشمندان توماس ادیسون بود، مخترع مشهوری که برخلاف شهرت رایج، لامپ رشتهای را اختراع نکرده بود. کار ادیسون روی اشعه ایکس سرانجام به ساخت دستگاه فلوروسکوپی …
