در حدود ۵۰۰۰ سال پیش از میلاد مردم غارنشین فلات ایران بر اثر تغییراتی که از لحاظ آبوهوا و تشکیل مزارع و چمنزارها به وجود آمد به دشتها روی آوردند و زندگی تازهای را آغاز کردند و در تمدن آنها نسبت به دوران پیشین پیشرفت بیشتری دیده شد.
مردمی که در فلات ایران زندگی میکردند گه گاه به سفالگری و ساختن اشیاء با گل میپرداختند و با پختن آنها از آنها آثاری زیبا پدید میآوردند. آنها در برخی اوقات مشاهده میکردند که بعضی از ظروف سفالینشان در اثر ضربه نمیشکند و همینطور در برخی اوقات از ظروفی که در آتش مینهادند مادهای خارج میشد که پس از سرد شدن سخت میگشت. آنها نام این ماده را مس گذاشتند و در ساخت ظروف و ابزار کشاورزی و جنگ از آن استفادههای بسیار کردند. در پایان عهد حجر پسین مردم این منطقه آلات و ابزار خود را با مس میساختند و کمکم اینگونه ادوات جای ابزار سنگی را که تا آن زمان متداول بود گرفت.
در هزاره چهارم پیش از میلاد مردم دشتنشین فلات ایران در کار زندگی پیشرفت بیشتری کردند، با آنکه سنگ در ساختن آلات و ادوات در این عهد به کار میرفت فلز نیز بیش از دوره پیش وارد صنعت شد، مس را با چکش صاف میکردند، اما طرز ذوب کردن فلزات را نمیدانستند و با مس، سنجاق و ظروف ظریف میساختند. در این دوره ذوب مس نیز متداول شد و آلات و ادوات را به شیوه ریختهگری ساختند.
بازارهای مسگری در خراسان شمالی
در ایام گذشته بسیاری از هنرمندان و صنعتگران از همین راه روزگار میگذراندند تا آنجا که یکی از راستهبازارهای سنتی هر شهر استان خراسان شمالی را به نام همین پیشه و صنعت و به نام بازار مسگرها نامگذاری کرده بودند.
تولید ظروف با مس بسیار سخت است و با مرارت انجام میشود. بهعنوانمثال برای ساخت یک آفتابه ۱۲ تا ۱۳ تکه مس به کار گرفته میشود. ظروف آشپزخانه با وسایل جانبی آن، تشت، نمکدان، سینیهای کنگرهدار، آفتابه، لگنهای قلمزده و کاسههای قلمزده از ادواتی بود که در گذشته توسط مسگرهای خراسان شمالی زیاد ساخته میشد.
مسگرها بعد از اتمام ساخت ظروف مسی، ظروف را تحویل حکاکها و قلمزنها میدادند تا نقشهایی همچون جنگل و گل و مرغ را بر روی آنها حک …
