به گزارش ایسنا، سایمون تیسدال، مفسر سیاست خارجی در نوشتاری برای گاردین آورده است: ۵ سال پس از عقبنشینی آشفته نیروهای آمریکایی از کابل، تهاجم و اشغال افغانستان با حمایت ناتو که پس از حملات تروریستی ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ به شهر نیویورک و واشنگتن دی سی آغاز شد، اکنون به طور گسترده به عنوان یک شکست تلقی میشود. این حمله به قیمت جان بیش از ۲۴۰۰ سرباز آمریکایی و ۴۵۰ سرباز بریتانیایی و دهها هزار غیرنظامی (تعداد دقیق آنها مشخص نیست) تمام شد. اگرچه تروریستهای القاعده شکست خوردند، اما طالبان میزبان آنها پس از به دست گرفتن قدرت در سال ۲۰۲۱، دوباره حکومت خود را برقرار کردند.
افغانستان به نمونهای از مداخلهگرایی و ملتسازی نسنجیده غربی تبدیل شد. این نمونه اولیه «جنگ ابدی» بود، عبارتی که اولین بار در طول جنگ ویتنام ابداع شد. این داستان هشداردهنده میتوانست به عنوان عاملی بازدارنده برای سیاستمداران و ژنرالهایی باشد که وسوسه وارد شدن عجولانه به هر درگیری بدون دلیل موجه، اهداف مشخص، قابل دستیابی و استراتژی خروج دارند.
متأسفانه، درس جنگ ابدی باید دوباره در عراق آموخته میشد، جایی که ایالات متحده و بریتانیا در سال ۲۰۰۳ به آن حمله کردند و پس از ایجاد خسارات عظیم در ازای سود ناچیز، در سال ۲۰۱۱ از آن خارج شدند. در آن زمان و از آن زمان فریاد پرشور «دیگر هرگز!» تکرار میشد.
و با این حال، به نظر میرسد که همان الگوی فاجعهبار اکنون پس از تصمیم غیرقابل درک و احمقانه دونالد ترامپ برای حمله به ایران در حال تکرار است. جنگی که او آن را «گشت و گذار کوچک» مینامید، وارد ششمین ماه خود میشود و به سرعت در حال تشدید است. این جنگ نیز حسی ابدی دارد. اینکه این کابوس دوباره در حال وقوع است، با هیچ منطقی قابل توجیه نیست. چگونه ممکن است چنین باشد؟
صرف نظر از علل فوری جنگ، پاسخها را میتوان در اغراقها و تصورات غلط مداوم ایالات متحده در مورد سطح و میزان تهدیدات خارجی، آمیخته با بیصداقتی سیاسی، غرور ملی، سادهلوحی و آرمانگرایی نابجا یافت. کارتر مالکاسیان، استاد کالج ملی جنگ که به عنوان مشاور غیرنظامی نیروهای آمریکایی در هلمند و کابل خدمت کرده است، با یادآوری تجربه هولناک ایالات متحده در افغانستان، معتقد است فرضیه اساسی برای حفظ نیروها در افغانستان به مدت ۲۰ سال - این …
![[محمدعلی مهتدی] سوریه؛ میدان تقابل ترکیه و رژیم صهیونیستی](/news/u/2026-08-23/ettelaat-071n0.jpg)
