[محمدعلی مهتدی] سوریه؛ میدان تقابل ترکیه و رژیم صهیونیستی

اهمیت این حمله بیش از آنکه در خودِ هدف نظامی آن باشد، در پیام سیاسی و راهبردی آن نهفته است؛ بویژه آنکه پیش از حمله، یک هیئت نظامی ترکیه از این فرودگاه بازدید کرده و گزارش‌هایی درباره قصد آنکارا برای ایجاد یک پایگاه نظامی در این منطقه منتشر شده بود.اگر این برداشت درست باشد، حمله ارتش صهیونیستی را نمی‌توان صرفاً اقدامی علیه دولت موقت احمد الشرع تلقی کرد؛ بلکه مخاطب اصلی آن می‌تواند ترکیه باشد. 

این پرسش را نمی‌توان نادیده گرفت که چرا رژیم صهیونیستی باید نسبت به حضور نظامی ترکیه در ادلب تا این اندازه حساس باشد؟

  ترکیه و اسرائیل روابط رسمی و پیچیده‌ای دارند. در دو دهه گذشته این روابط بارها میان همکاری و تنش در نوسان بوده است؛ از برخورد لفظی رجب طیب اردوغان با شیمون پرز گرفته تا ماجرای کشتی مرمره. با این حال، ترکیه عضو ناتو است و در دوره‌های مختلف، همکاری‌های امنیتی و نظامی میان دو طرف وجود داشته است.

 بنابراین، مسئله امروز را نمی‌توان صرفاً در چارچوب اختلافات سیاسی اردوغان و نتانیاهو تحلیل کرد؛ آنچه در سوریه در حال شکل‌گیری است، برخورد دو محاسبه راهبردی است.

  نکته پارادوکسیکال ماجرا اینجاست که سقوط بشار اسد که ترکیه در تحقق آن نقش مهمی داشت، بیش از آنکه به تقویت موقعیت ترکیه منجر شود، فضای جدیدی برای اسرائیل ایجاد کرد. ارتش صهیونیستی پس از سقوط اسد بخش‌هایی از جنوب سوریه، از جمله مناطق قنیطره و جبل‌الشیخ را در اختیار گرفت و با حملات گسترده، زیرساخت‌های نظامی ارتش سوریه را منهدم کرد. 

در همین چارچوب، طرح موسوم به «کریدور داوود» نیز اهمیت پیدا کرده است؛ طرحی که می‌تواند عمق راهبردی رژیم صهیونیستی را در داخل سوریه افزایش دهد و آن را به سواحل رود فرات برساند.

  رژیم صهیونیستی اکنون با یک سیاست دوگانه در سوریه حرکت می‌کند: از یک سو اجازه نمی‌دهد دولت احمد الشرع حاکمیت مؤثر خود را بر سراسر خاک سوریه اعمال کند و از سوی دیگر،  نمی‌خواهد ترکیه به قدرت مسلط نظامی خارجی در سوریه تبدیل شود. این نکته اهمیت زیادی دارد.

رژیم ممکن است با دولت جدید سوریه مشکلاتی داشته باشد، اما حضور نظامی گسترده ترکیه در سوریه را مسئله‌ای به مراتب حساس‌تر می بیند، زیرا ترکیه برخلاف دولت ضعیف و وابسته …