صنایع دستی ایران با وجود پیشینهای چند هزار ساله و جایگاهی شناختهشده در فرهنگ و اقتصاد، اکنون با پرسشهای جدی درباره آینده نیروی انسانی خود روبهروست. هر سال دانشجویانی با علاقه به هنرهای سنتی وارد دانشگاه میشوند و فارغالتحصیلانی با امید به فعالیت حرفهای از آن خارج میشوند، اما فاصله میان آموزش دانشگاهی، مهارتهای مورد نیاز بازار و فرصتهای شغلی، تجربهای متفاوت برای بسیاری از آنها رقم زده است. ایسنا در این پرونده با دانشجویان، فارغالتحصیلان و اساتید رشته صنایع دستی گفتوگو میکند تا از دل روایتهای آنان، تصویری از وضعیت آموزش، بازار کار، چالشها و چشمانداز این رشته ترسیم کند.
عاطفه سوخته سرایی، از فارغالتحصیلان رشته صنایعدستی درباره کیفیت آموزش در این حوزه به ایسنا گفت: آموزش دانشگاهی در زمینه مباحث نظری، شناخت تاریخ و تکنیکهای سنتی ظرفیت خوبی دارد، اما در بخش طراحی و خلق محصولات جدید نیاز به تقویت دارد. آموزش باید علاوه بر حفظ دانش و مهارتهای سنتی، دانشجو را به سمت خلاقیت، نوآوری و بازآفرینی هویت ایرانی در قالب محصولات معاصر هدایت کند.
او با اشاره به اینکه سرفصلهای درسی هنوز با نیازهای واقعی بازار کار هماهنگی لازم را ندارند، توضیح داد: بازار امروز به محصولاتی نیاز دارد که در عین داشتن هویت فرهنگی، با نیازها و سلیقه مخاطب معاصر نیز ارتباط برقرار کنند. بنابراین در کنار آموزش تکنیکهای سنتی، موضوعاتی مانند طراحی محصول، شناخت مخاطب، ارائه، بازاریابی و توسعه محصول باید جایگاه پررنگتری در آموزش داشته باشند.
این دانشآموخته صنایع دستی مهمترین ضعفهای نظام آموزشی دانشگاهها در حوزه صنایع دستی تأکید بیش از حد بر تکرار و بازتولید نمونههای سنتی دانست و افزود: به نظر من لازم است دانشجو یاد بگیرد چگونه از ریشهها و عناصر هویتی فرهنگ ایرانی الهام بگیرد و آنها را به زبان جدیدی بازآفرینی کند، نه اینکه صرفاً فرمهای گذشته را تکرار کند.
این هنرمند که همچنان در عرصه صنایع دستی مشغول فعالیت است، درباره وضعیت اشتغال فارغالتحصیلان این رشته توضیح داد: فرصتهای شغلی مستقیم برای فارغالتحصیلان محدود است و بسیاری از آنها باید مسیر حرفهای خود را به شکل مستقل ایجاد کنند. اگر آموزش دانشگاهی در کنار …
