در پهنه سوزان خوزستان، جایی که آفتاب، زمین را به آتش میکشد و گرمای هوا، نفس را در سینه حبس میکند، در مسیر چذابه، قواعد زمین و آسمان تغییر کرده است. اینجا، سختی مسی، خود را در برابر سخاوت مردم مهمان نواز گم کرده است. با گذشتن از میان این مسیر، شاهد موکبهای کوچکی هستیم که شاید در نگاه اول، تنها با چهار داربست چوبی و یک بنر برپا شده باشند، اما در میان آن سازههای ناچیز، موج بیپایان عشق به اباعبدالله (ع) جاری است.
اما اوج این ایثار، آنجاست که در میان این گرمای طاقتفرسا، چشمها به دود گرم تنورها میافتد. زنانی را میبینید که با تمام وجود، در برابر بیرحمی آفتاب، برای زائران نان میپزند؛ نانی با تمام ارادت به امام حسین تهیه شده است و به دست زائر داده میشود؛ اینها نشان میدهند که در مسیر اربعین، هر کس به اندازه وسع و توان خویش، ارادتش را در ظرف اخلاص ریخته است تا ثابت کند که در راه "طریق الحسین"، هیچ سختیای نمیتواند جلودار عشق بیکران این مردم باشد. …
