آزادگان آمدند؛ با موهای سپیدتر، چهرههایی خستهتر و خاطراتی که سالها پشت دیوارهای بلند اردوگاهها پنهان مانده بود. آمدند تا خانوادههایی که سالها چشم به جاده، در و قاب عکس دوخته بودند، عزیزانشان را دوباره در آغوش بگیرند.
برای بسیاری از مادران، آن روز پایان سالها انتظار بود؛ مادرانی که هر صدای زنگ در را شاید خبری از فرزندشان میدانستند و هر نامه و تصویری را بارها و بارها میخواندند. برای همسران و فرزندانی نیز که بخشی از زندگی خود را بدون حضور پدر سپری کرده بودند، ۲۶ مرداد معنای دوباره دیدن، دوباره شنیدن و دوباره در آغوش گرفتن داشت.
اما پشت لبخند آزادگان، سالهایی از رنج و مقاومت پنهان بود؛ سالهایی که گرسنگی، تشنگی، شکنجه، بیماری و دوری از خانواده، تنها بخشی از دشواریهای آنان بود. با این حال، آنچه در نهایت از اردوگاههای اسارت به خانههای ایران بازگشت، نه شکست، بلکه روایت ایستادگی بود.
آزادگان، جسمشان در اسارت بود اما ایمان و ارادهشان به اسارت دشمن درنیامد. آنها در سختترین شرایط تلاش کردند عزت خود را حفظ کنند و اجازه ندهند سالهای اسارت، باورها و هویتشان را از آنان بگیرد.
۲۶ مرداد، یادآور بازگشت مردانی است که سالها «بازگشت» را در رؤیاهای خود مرور کردند؛ مردانی که شاید در اردوگاهها روزها را میشمردند، اما خانوادههایشان سالها را شمردند.
امروز، پس از گذشت سالها، بسیاری از آن آزادگان دیگر جوانان روزهای جنگ نیستند؛ موهایشان سپید شده و بخشی از همرزمانشان نیز دیگر در کنارشان نیستند. اما خاطره آن روز همچنان زنده است؛ روزی که ایران برای استقبال از فرزندانش ایستاد و خیابانها شاهد اشکها و لبخندهایی شد که سالها در انتظارشان بودند در این راستا مسئولان استانی و بنیاد شهید و امور ایثارگران آذربایجانشرقی طی برنامهای که در تفرجگاه عونبنعلی برگزار شد، از رشادت و ایثار برخی از آزادگان تبریزی تجلیل بعمل آوردند.
مدیرکل بنیاد شهید و امور ایثارگران آذربایجانشرقی در گفتوگو با ایسنا، با گرامیداشت سالروز ورود آزادگان به میهن اسلامی، آزادگان را اسوههای عزت، اقتدار و ایثار ایران اسلامی دانست و گفت: یک هزار و ۹۰۱ آزاده سرافراز در آذربایجانشرقی زندگی میکنند.
وی با اشاره به …
