او در پاسخ به این سوال که با توجه به پیش بینی افزایش قابل توجه سالمندان در سالهای آینده آیا ساختار فعلی نظام سلامت کشور برای مواجهه با سونامی سالمندی آمادگی لازم را دارد؟ گفت: متاسفانه خیر، ما هیچگونه آمادگی برای 30 سال اینده که قرار است 30 درصد جمعیت ما را سالمندان تشکیل دهند و از کشورهای سالمند دنیا شویم، نداریم.
وی همچنین با اشاره به مهمترین کمبودها در حوزه نیروی انسانی، مراکز تخصصی، مراقبت در منزل و خدمات توانبخشی گفت: مهم ترین کمبود ما، کمبود نیروی متخصص و آموزش دیده در حوزههای مختلف برای سالمندان است. از نظر پزشک، پرستار، کمک بهیار، قسمتهای توانبخشی، فیزیوتراپ، کاردرمانگر، گفتار درمانگر و... هیچ برنامهریزی ساختارمندی که این کمبودها را بتوان جبران کرد وجود ندارد. نبود متخصص طب سالمندی، بحرانی در راستای سونامی سالمندی است.
وی در پاسخ به این سوالی درباره اولویت فوری نظام سلامت برای مواجهه با سالمندی جمعیت، گفت: آموزش نیروی متخصص مهمترین اقدامی است که باید انجام شود که فقط در شهر تهران به صورت جدی انجام میشود و هیچ کدام از شهرهای کشور این آموزش را ندارند. محیط بیمارستانها و درمانگاهها نیز باید مجهز شوند. سالمندان ممکن است به دلیل نبود رمپ و خرابی آسانسور و تخت نامناسب در بیمارستانها دچار مشکل شوند.
میرزاده همچنین درباره تبعات بیتوجهی امروز به مقوله سالمندی جمعیت، گفت: اولین بحران کمبود تخت های بیمارستانی در بخش های مختلف است. همچنین کمبود خانه های مراقبتی مشکلساز خواهد بود؛ چراکه جمعیت سالمند رو به جلو است و به همان اندازه تعداد افراد سالمند تنها که نیاز به مراقبت دارند نیز افزایش می یابد. آشیانه های خالی زیادی در ایران وجود دارد که فرزندان آنها مهاجرت کردهاند یا برخی از سالمندان مجرد هستند. اما در مجموع بزرگترین بحران ما تختهای بیمارستانی برای افراد عادی و سالمند است.
وی برنامههایی را برای اجرای فرهنگسازی سالمند سالم پیشنهاد کرد و گفت:« یکی از مهمترین موارد فرهنگی، تغییر نگاه و دید مردم است. مردم زمانی که صحبت از سالمندی و پیرشدن میشود، دیدگاه منفی نسبت به این موضوع دارند؛ به طوری که گویا یک دوره سیاهی است که قرار است ما را ببلعد. در صورتی که سالمند بودن در کشورهای دیگر این معنا را از دست داده و با سالمند به عنوان گنجینه رفتار میشود. با سالمندی نیز باید همانند دیگر دورههای زندگی رفتار شود. ما باید بتوانیم مردم را آگاه کنیم که سالم زندگی کنند و روش زندگی سالم را پیش بگیرند. اگر از همین امروز از سالمندی نترسیم و دید روشنی به این موضوع داشته باشیم، قطعا جامعه نیز به آرامی پذیرا خواهد بود.
میرزاده همچنین درباره مهمترین بیماریها و مشکلات اجتماعی و روانی شایع در دوران سالمندی اظهار کرد: مهمترین بیماریهایی که در سالمندی شایع است بیماریهای قلبی عروقی، مغزی عروقی، بیماریهای شناختی مانند آلزایمر است که با افزایش سن، شیوع این بیماریها نیز افزایش مییابد. سندرومهای دوران سالمندی مثل زمین خوردن، ضعف و ناتوانی و بیاختیاریهای ادرار، افسردگی و اضطراب از مواردی است که با افزایش سن بروز میکنند.
وی زمان شروع مراقبت افراد از خود را دوران میانسالی دانست و در عین حال درباره برنامههای فعلی کشور برای سالمندی جمعیت باتوجه به سرعت تغییر جمعیتی، گفت: همه دستگاهها باید دست به دست هم دهند تا روزی که قرار است 30 میلیون جمعیت سالمند در کشور وجود داشته باشد، دچار بحران نشویم. حتی اگر همین امروز هم بخواهیم زیرساختی انجام بدهیم باز هم چشم انداز مناسبی نخواهیم داشت.
او همچنین درباره سه اولویت اصلی زیرساختی کشور برای دوران سالمندی جمعیت به ایسنا گفت: اولویت اصلی باید آگاهسازی مردم باشد. سالمند سالم قطعا هزینهها را کاهش میدهد. اولویت دوم آموزش حوزه درمان است. اولویت سوم بحث جامعه و شهرسازی است که در هر جایی افرادی که مسئولیت دارند آمادگی داشته باشند.
وی درباره مدل خدمات مورد لزوم برای سالمندانی که خانواده توان مراقبت تمام وقت از آنها را ندارد یا از نظر مالی در مضیقه هستند، گفت: در سایر کشورها، بیمه هایی را ایجاد کردند که برخی از مراقبت ها را تحت پوشش خود قرار دهند تا هزینهها کاهش یابد. برای این خانوارها که سالمندانشان نیاز به مراقبت 24 ساعته دارند، بعد روانی نیز کمرشکن است.
وی همچنین به نیروی موسسات کار در منزل اشاره کرد و گفت: این موضوع نیز از معضلاتی است که کسی مسئولیتش را برعهده نمیگیرد؛ موسساتی تحت عنوان مراقبت در منزل که افرادی را می فرستند که هیچگونه تخصصی برای مراقبت از سالمندان ندارند. متاسفانه آسیبهای بسیار زیاد و غیر قابل جبرانی را فرد سالمند و خانواده او محتمل میشوند. آموزش دادن به افرادی که در منزل مراقبت میکنند بسیار مهم است و باید مدرک معتبری نیز داشته باشند.
میرزاده در پاسخ به سوالی درباره بیمه مراقبتهای طولانی مدت نیز به ایسنا گفت: این بیمهها حتما باید به صورت برنامه ریزی شده باشد تا شرکت های بیمه به سمت ورشکستی سوق پیدا نکنند. کشورهای دیگر در حال اجرای این بیمهها هستند و یک سری شرایط و ساز و کارهایی ایجاد کردند که بتوانند این خدمات را به همه ارائه دهند. در حال حاضر در ایران برنامه اجرایی همهگیر ایجاد نشده است و هنوز در مرحله آزمایشی است.
انتهای پیام
