معدن سنگآهن گهرزمین بهعنوان بزرگترین معدن سنگ آهن کشور امروز بر سر دوراهی بزرگی قرار دارد. این معدن بیش از ۴۸۰میلیون تن ذخیره باقیمانده دارد و بهتدریج عمیقتر میشود. هرچه عمق بیشتر شود، یک واقعیت ساده اما مهم خود را نشان میدهد: دامپتراک باید مسافت طولانیتری را طی کند تا همان یک تن سنگ یا باطله را جابهجا کند. این به معنای افزایش زمان و کاهش میزان استخراج است. در نگاه اول راهحل جبران، ساده به نظر میرسد؛ ماشینآلات بیشتری اضافه کنیم. اما اقتصاد معدن پیچیدهتر از اینهاست. کامیون بیشتر یعنی هزینه بالاتر، مصرف بالای گازوئیل، لاستیک بیشتر، آلودگی بالا، تعمیرات زیاد، جادههای عریضتر و نیروی انسانی بیشتر. در نهایت هم هزینه تمامشده بالاتر.
مطالعات انجامشده برای گهرزمین نشان میدهد اگر حمل مواد در سالهای آینده همچنان بهطور کامل بر عهده سیستم سنتی Truck & Shovel باشد، در سالهای میانی و پایانی عمر معدن به ۳۰۰دستگاه تراک ۱۳۶ تنی با سطح آمادگی ۸۰درصد نیاز باشد. ۳۰۰ماشین غولپیکر فقط یک عدد در گزارش فنی نیست. پشت این رقم زنجیرهای از هزینههاست: سرمایهگذاری، قطعات یدکی، لاستیک، سوخت، آلایندگی، تعمیرگاه، نیروی متخصص و البته ارزی که باید برای تامین بخشی از این تجهیزات از کشور خارج شود. اینجاست که راهکارهای فنی و نوآورانه و بهروز دنیا مانند IPCC اهمیت پیدا میکنند. IPCC مخفف In-Pit Crushing and Conveying است؛ یعنی سنگشکنی و انتقال مواد با نوار نقاله از داخل یا نزدیک معدن.
در سیستم سنتی کامیون تمام مسیر را طی میکند. ماده را از داخل معدن برمیدارد، از مسیرهای طولانی و پر از پیچ و خم بالا میآید و به مقصد میرساند. در IPCC اما تراک فقط بخشی از راه را میرود. مواد معدنی پس از رسیدن به سنگشکن خرد میشود و ادامه مسیر را به نوار نقاله میسپارد. به زبان سادهتر، تراک جای خود را با یک سیستم پیوسته و کممصرف با پایداری بالا عوض میکند. اهمیت این موضوع برای گهرزمین از آنجا بیشتر میشود که رسیدن به برنامه برداشت ۲۰میلیون تن سنگآهن در سال، همزمان با عمیقتر شدن معدن و افزایش فاصلههای حمل، با تکیه کامل بر سیستم تراک بهمراتب دشوارتر خواهد شد. حفظ ظرفیت فعلی و حرکت به سمت این سطح از برداشت، نیازمند تغییر در مدل حمل مواد است؛ تغییری که IPCC میتواند …
