وی با تاکید بر اینکه نبود نور کافی در فضای کلاس عامل خستگی دانشجویان میشود، بیان کرد: نور نامناسب مستقیماً بر ریتم شبانهروزی و هورمون کورتیزول تأثیر میگذارد، همچنین باعث افزایش ملاتونین و کاهش هوشیاری میشود. بنابراین، در طراحی کلاس درس، کیفیت نور در کنار کمیت آن ،کنترل خیرگی و سایه اهمیت زیادی دارد. علاوه بر نور باید تهویه مناسب و باکیفیت در طراحی یا بازطراحی مورد توجه اساسی قرار بگیرد.
این مدیر مدرسه دیزاین تابستانی دانشگاه بلونیا ایتالیا با اشاره به تاثیر رنگها بر یادگیری دانشجویان، عنوان کرد: بافت سطح بسیار مهم میباشد، زیرا رنگ، پیام را به چشم ما منتقل میکند، اما بافت است که آن پیام را در حافظهٔ بصری ماندگار میسازد. رنگهای گرم و پرانرژی روی دیوار صاف و براق معمولا بعد از چند هفته خستهکننده میشود، در حالی که همان رنگها روی دیواری با آجر سفیدکاریشده یا متریال شیاردار، حس حرکت و غنا ایجاد میکند و در ساعتهای مختلف سایه متنوعی میاندازد تا به چشم دانشجو خوراک بصری پویا بدهد؛ بدون اینکه حواسش را پرت کند.
مغز انسان تشنهٔ تنوع حسی است، نه فقط تنوع رنگی
پهلوان ادامه داد: بنابراین، در طراحی کلاس، ترکیب یک رنگ هوشمندانه با یک بافتِ لمسشدنی میتواند خستگی را از فضای خنثی بیرون کند، زیرا مغز انسان تشنهٔ تنوع حسی است، نه فقط تنوع رنگی. به عبارت دیگر رنگ، روح فضا را میسازد اما بافت است که آن را مجسم میکند.
عضو هیأت علمی گروه معماری دانشگاه فردوسی در رابطه با چیدمان دایرهوار صندلیها در کلاس درس، تصریح کرد: این موضوع به شرایط هر کلاس، تعداد دانشجو و درصد تعامل آنها بستگی دارد. چیدمان تعاملی کلاسهای درس، نه تنها باعث شلوغی نمیشود بلکه «نظم پنهان» را جایگزین «نظم کلیشهای» میکند. همچنین در دنیای امروز با رشد هوش مصنوعی و در دسترس بودن متریالهای درسی دانشگاههای مطرح در یوتیوب و سایر پلتفرمها، نقش دانشگاه در فراهمآوری عرصه گفتگو، جدیتر از قبل میشود.
وی با اشاره بر اینکه در چیدمان تعاملی در ۵ دقیقه اول ممکن است بینظمی ایجاد شود، گفت: اندکی بعد، هر گروه قلمرو نامرئی یا ساحت معنوی خودش را میسازد. چیدمان ردیفی برای انتقال یکطرفه اطلاعات و سخنرانی بسیار مناسب است، اما برای یادگیریِ مشارکتی که نیاز امروز میباشد، چینشِ گروهی است که انرژیِ راکدِ کلاس را به جریانِ پویا تبدیل میکند.
پهلوان یادآور شد: این یک اشتباه کهنه طراحی است که راهرو را فقط به عنوان گذرگاه ببینیم، زیرا راهروها میتوانند محیط یادگیری باشد.اگر راهرو را به جای محل عبور به میدانِ توقف تبدیل کنیم، تعامل و برخوردهای تصادفی بین دانشجویان سالهای مختلف اتفاق میافتد و باعث تولید ایدههای تازه میشود، هرچند، چالشهایی مانند مسئله کنترل صدا و آرامش وجود دارد، اما راهرو قوی ترین فضای یادگیری غیر رسمی است، به شرطی که طراح آن را به عنوان کتابخانه باز تعاملی ببیند.
انتهای پیام
