عباسعلی کیانیفرد، در گفت و گو با ایسنا با اشاره به تهدیدهای ناشی از گسترش بیابانزایی و افزایش فراوانی توفانهای ماسهای، تأکید کرد: تاغزارهای این منطقه، نه تنها یک پوشش گیاهی ساده، بلکه سد دفاعی و زیرساخت اکولوژیک اصلی در برابر پیشروی بیابان محسوب میشوند.
وی با اشاره به وضعیت بحرانی اراضی در معرض فرسایش، صیانت از این عرصهها را یک ضرورت حیاتی برای حفظ تعادل زیستمحیطی منطقه دانست و افزود: این شهرستان با مساحتی بالغبر ۷۲۰ هزار هکتار، در موقعیت جغرافیایی بسیار حساسی قرار دارد؛ به طوری که ۱۱۹ هزار هکتار از اراضی آن به عنوان کانون بحران فرسایش بادی شناسایی شده است.
رئیس اداره منابع طبیعی و آبخیزداری شهرستان سبزوار، خاطرنشان کرد: این حجم وسیع از اراضی به طور مستمر در معرض هجوم توفانهای ماسهای قرار دارند و هرگونه آسیب یا خلل در پوشش گیاهی این مناطق، در واقع باز کردن درهای پیشروی بیابان به سمت سکونتگاههای انسانی و اراضی کشاورزی است.
وی با تشریح اهمیت فنی و اکولوژیک تاغزارها، افزود: شهرستان سبزوار حدود ۱۰۰ هزار هکتار تاغزار و عرصههای وسیع منابع طبیعی در اختیار دارد که نقش تعیین کنندهای در مقابله با بیابانزایی ایفا میکنند. تاغزارها با ساختار ریشهای خاص خود، نقش تثبیت کننده خاک را ایفا میکنند؛ این گیاهان با نفوذ در لایههای زیرین زمین، از جابهجایی ذرات خاک و ریزش لایههای حاصلخیز در اثر باد جلوگیری میکنند. در واقع، تاغزارها با ایجاد اصطکاک در سطح زمین، سرعت جریان باد را کاهش داده و مانع از تشکیل تپههای ماسهای مهاجم میشوند که میتوانند کشاورزی و زندگی مردم را مختل کنند.
رئیس اداره منابع طبیعی و آبخیزداری شهرستان سبزوار، با تأکید بر نقش این عرصهها در مدیریت چرخه آب و خاک ادامه داد: تاغزارها علاوه بر نقش سد دفاعی، با ایجاد بافت زبر در سطح زمین، باعث کاهش تبخیر از خاک و حفظ رطوبت زمین میشوند. این فرآیند، پایداری اکوسیستم را در مناطق خشک و نیمهخشک تضمین میکند. صیانت از این عرصهها تنها یک اقدام محیطزیستی نیست، بلکه پاسداری از سرمایههای بیننسلی است تا نسلهای آینده با محیطی تخریب شده و بیابانی روبرو نشوند.
چالشهای نظارتی در اراضی وسیع ملی
کیانیفرد در ادامه با ابراز نگرانی از وضعیت موجود، تصریح …
