به گزارش ایسنا، سایت جماران یادداشتی به قلم محمد سمیع پور با عنوان «راه دشوار پزشکیان» منتشر کرده که در ادامه میخوانید:
مهمترین پرسش درباره او نیز همین باشد: آیا در ایران امروز، سیاستمداری که میکوشد بر شکافها نیفزاید و وفاق را حاکم کند، میتواند کاری از پیش ببرد؟ پاسخِ این پرسش فقط درباره سرنوشت مسعود پزشکیان نیست، درباره امنیت کشور، مصلحت نظام و منافع مردم است و سرنوشت سیاست میانهروانه در ایران را نیز تا سال ها مشخص می کند
دو سال از ریاستجمهوری مسعود پزشکیان میگذرد؛ دو سالی که شاید برای داوری نهایی درباره یک دولت کافی نباشد، اما برای فهمیدن دشواری موقعیتی که او در آن ایستاده، زمان کمی هم نیست.
پزشکیان در روزگاری به پاستور رفت که ریاستجمهوری، بیش از آنکه منصبی برای تحقق آرزوهای بزرگ باشد، به مسئولیتی برای مهار بحرانهای انباشته تبدیل شده بود.
اقتصادی گرفتار تورم، دولتی با منابع محدود، جامعهای کماعتماد، شکافهای عمیق سیاسی و اجتماعی، محدودیتهای سنگین سیاست خارجی تنها بخشی از ابربحران های دولت بود.
پس از آن نیز حوادثی بر کشور گذشت که کمتر دولتی در آغاز کار خود با چنین توالیای از بحرانهای سیاسی، اقتصادی، اجتماعی، امنیتی و نظامی روبهرو بوده است.
شاید ترور شهید هنیه در تهران یک روز پس از مراسم تحلیف، اتفاقی نمادین و آشکار از بحران های پیچیده و سنگین در دوران دولت پزشکیان باشد، اتفاقی که با وجود تلخ بودن در برابر تجربه دو جنگ تحمیلی و حوادث دی کاملا تحت شعاع قرار گرفت.
از این رو، فارغ از کاستی ها و مشکلات دولت که به تصمیم گیری های پزشکیان و تیم او بر می گردد هر انتقادی باید با فهم این موقعیت باشد وگرنه بی انصافی و غرض ورزی سیاسی است.
پزشکیان نه رئیسجمهوری بیخطاست و نه دولتی ساخته که بتوان عملکرد آن را موفقیتی تمامعیار نامید.
بخش مهمی از وعدههای اجتماعی او همچنان محقق نشده، فشار اقتصادی بر زندگی مردم بسیار سنگین و غیر قابل تحمل است، روند رفع محدودیتهای اینترنت بسیار کندتر از انتظار جامعه پیش رفته و «وفاق» نیز در مواردی چنان موسع تفسیر شد که حتی بخشی از پایگاه اجتماعی و سیاسی خود او را سرخورده کرد.
اما مسأله دقیقاً همینجاست: پزشکیان می دانست که با مشارکت …
