امروز، با فاصلهای چند دهساله از آن روزها، هنگامی که به گذشته مینگریم، احساس میکنیم ارزش واقعی آن تجربهها، نه در رنجهایی است که تحمل شد، بلکه در درسهایی است که برای همیشه در جان انسان باقی ماند.
همزمان با فرارسیدن ۲۶ مرداد، سالروز بازگشت قهرمانان وطن و آزادگان به میهن به همین مناسبت خبرنگار ایسنا با پرفوسور علی حقیقی اصل، رئیس دانشکده مهندسی شیمی دانشگاه سمنان و استاد تمام این رشته و از آزادگان قهرمان ایران اسلامی گفتگو انجام داده است که بخش اول آن را امروز می خوانیم.
وی با اشاره به سالروز آزادی خود در سوم شهریور۱۳۶۹ گفت: میخواهم امروز در این گفتگو از خاطرات فاصله بگیرم و از آموزههایی سخن بگویم که اسارت به من هدیه داد، درسهایی که باور دارم میتوانند برای هر انسانی، در هر زمان و هر شرایطی، الهامبخش باشند.
نخستین درس؛ امید را هیچگاه از دست ندهید
پرفسور علی حقیقی اصل گفت: اگر از من بپرسند بزرگترین سرمایه یک اسیر چه بود،میگویم امید، در اردوگاه، هیچکس نمیدانست آزادی چه زمانی فرا خواهد رسید. روزها، ماهها و سالها میگذشت و آینده در هالهای از ابهام بود. اما امید، نیرویی بود که اجازه نمیداد انسان تسلیم شود. آموختم که امید، انتظار منفعلانه نیست؛ بلکه تصمیم آگاهانه برای ادامه دادن است، حتی زمانی که افق روشن نیست.
دومین درس؛ ایمان، تکیهگاه روزهای سخت است
وی افزود: در لحظههایی که هیچ راه ظاهری وجود نداشت، ایمان به خداوند، آرامشی به انسان میبخشید که با هیچ نیروی دیگری قابل مقایسه نبود، نماز، دعا، تلاوت قرآن و یاد خدا، تنها اعمال عبادی نبودند؛ بلکه سرچشمه آرامش، استقامت و حفظ تعادل روحی بودند، امروز نیز هرگاه با دشواری روبهرو میشوم، همان آرامش را در توکل به خداوند جستوجو میکنم.
سومین درس؛ آزادی، پیش از آنکه بیرونی باشد، درونی است
این استاد تمام دانشگاه اضافه کرد: سالها از آزادی گذشته است، اما هنوز باور دارم که انسان میتواند در زندان، آزاده باشد و در اوج آزادی ظاهری، گرفتار اسارت درونی شود. ترس، حرص، غرور، نفرت و ناامیدی، زندانهایی هستند که دیوار ندارند، اما انسان را از درون اسیر میکنند، اسارت به من آموخت که آزادگی، پیش از هر چیز، یک شیوه زندگی است.
چهارمین درس؛ خانواده، بزرگترین …
