یدالله(شهاب) گودرزی در یادداشت خود که برای انتشار در اختیار ایسنا قرار داده، نوشته است: «ایران سرزمینی است که شعر در تار و پود تاریخ، فرهنگ و هویت آن تنیده شده است؛ از فردوسی، سعدی و حافظ تا مولانا، بیدل، خیام، نظامی و هزاران شاعر بزرگ دیگر که زبان و فرهنگ ایرانی را در طول قرنها زنده نگه داشتهاند.
با این پیشینه شگفتانگیز، این پرسش جدی مطرح است: چرا کشوری با چنین سابقه و جایگاه بیهمتایی در تاریخ شعر جهان، امروز فاقد یک جایگاه رسمی و ملی برای «ملکالشعرای ایران» است؟
کشوری مانند ایالات متحده آمریکا که در مقایسه با ایران پیشینه تمدنی و ادبی بسیار کوتاهتری دارد، برای شعر و شاعران خود جایگاهی رسمی به نام U.S. Poet Laureate تعریف کرده است؛ جایگاهی که به شاعر برجستهای سپرده میشود تا نماد ادبی و فرهنگی کشور باشد و نقش شعر را در جامعه یادآوری کند. (یا کشورهایی همچون زلاندنو، انگلستان، کانادا، آفریقای جنوبی )
این مقایسه البته به معنای کمارزش دانستن ادبیات آمریکا نیست؛ بلکه پرسش بزرگ و اصلی درباره نگاه ما به میراث ادبی و ظرفیت فرهنگی خودمان است.
ایران نهتنها یکی از بزرگترین سنتهای شعری جهان را دارد، بلکه شعر فارسی قرنها زبان اندیشه، اخلاق، عشق، حکمت، عرفان و هویت ایرانی بوده است. با …
