خبرگزاری مهر، گروه فرهنگ و ادب، طاهره طهرانی: مهدی سهیلی، نامی آشنا در عرصه ادبیات ایران، نه تنها به عنوان شاعر توانای غزلیات و سرودههای جدی شناخته میشود، بلکه به عنوان یکی از ارکان اصلی طنز و فکاهه در دوران معاصر، جایگاهی قابل توجهی در تاریخ مطبوعات و فرهنگ عامه ایران دارد. او که در هفتم تیرماه سال ۱۳۰۳ در قلب تهران چشم به جهان گشود، در مسیر پرفرازونشیب زندگی، توانست با قلم دوگانه خود، هم ارادت قلبیاش را به ساحت مقدس پیامبر اسلام (ص) در قالب سرودهای ماندگار به نام «طلوع محمد» ابراز کند و هم با زبانی نیشدار و شیرین، پرده از ناهنجاریهای اجتماعی بردارد.
سهیلی از خانوادهای اصیل، که ریشههای مادریاش به اصفهان و پدریاش به تهران و سمنان بازمیگشت، پا به عرصه وجود گذاشت. دوران کودکی و نوجوانی او، مقارن با تحولات فرهنگی و سیاسی ایران بود. او پس از اتمام دوره ابتدایی، مسیر تحصیل علوم قدیمه را در پیش گرفت و نزد استادان برجسته، به فراگیری صرف و نحو عربی، منطق، معانی و بیان پرداخت. این دانش عمیق از زبان عربی و ادبیات کلاسیک، پایهای مستحکم برای خلاقیتهای ادبی او، چه در شعر جدی و چه در طنز، فراهم آورد. دوره متوسطه را نیز در دبیرستان نظامآباد تهران به پایان رساند و در سال ۱۳۲۲، گام مهمی در هویتبخشی به نام خانوادگی خود برداشت؛ او نام خانوادگی «حاجی علیاکبری سمنانی» را به «سهیلی» تغییر داد تا هویتی مستقل و نو برای خود در عرصه ادبیات و فرهنگ ایران رقم زند.
دو بال پرواز: شعر جدی و طنز درخشان
آنچه مهدی سهیلی را از بسیاری از همعصرانش متمایز میسازد، توانایی او در پرواز با دو بال متفاوت بود: یکی بال شعر کلاسیک و مضامین عمیق عرفانی و عاشقانه، و دیگری بال طنز گزنده و نیشدار که در تار و پود زندگی اجتماعی مردم تنیده شده بود. …
