دریافت 337 MB
خبرگزاری مهر-گروه هنر- علی حیدری؛ اقتباس در تاریخ هنر دنیا یک مسئله مهم و تکاندهنده است و در طی سالیان مختلف واکنشها و نظریات متعددی درباب این موضوع، توسط منتقدان ادبی در سراسر جهان نوشته شده است. این اظهار نظرات که یک اقدام واکنشی نسبت به اثر مرجع است که میتواند در قالب ادبیات، شعر، رمان، داستان و ... باشد. سرانجام فرایند اقتباس میتواند به اثری دیگر ورای قالب اولیه بدل شود؛ مانند تابلوی نقاشی که بدل به قطعه شعر و یا داستان میشود و این تبدیل و تغییر شکل که به وسیله اقتباس صورت میگیرد، گویی اثر را در قالبی دیگر متولد میکند که این تولد دوباره میتواند از کیفیت اثر مرجع بالاتر و یا پایینتر باشد.
امروزه در تئاتر ایران مسئله اقتباس، بیش از پیش مورد توجه قرار گرفته است و گویی کارگردانان و درامنویسان نسل جدید به این حیطه گرایش و علاقه بیشتری نشان دادند که این موضوع میتواند نویدی باشد در راستای افزایش تولیدات متنی در فضای اقتباس. موضوع و مسئله اقتباس در طی سالهای مختلف در سینما و تئاتر ایران مغفول واقع شده و آنطور که در جریانهای خارج از ایران دنبال میشود، پیگیری نشده است. ورای این بیتوجهی در سالیان گذشته، امروزه که توجه به این مبحث روندی صعودی داشته است، در میان کارگردانان و درامنویسان نسل جوان، سوءتعبیرهای متعددی درمورد موضوع اقتباس وجود دارد و هر برخورد و کنشی بر متن، اقتباس یا دراماتورژی تلقی میشود. در همین راستا از سیدحسین رسولی، پژوهشگر، مترجم و منتقد دعوت کردیم تا با حضور در خبرگزاری مهر، در قالب نشستی، با وی به بحث درباره اقتباس در فضای تئاتر بپردازیم.
در ادامه بخش اول این گفتگوی مشروح را میخوانید:
*در آغاز اگر بخواهیم از بحث نظری فاصله بگیریم و به یک نقشه راه عملی برسیم، برای اینکه یک اقتباس به شکل درست و موفق اتفاق بیفتد، نمایشنامهنویس باید از کجا شروع کند و چه مراحلی را طی کند؟ زیرا امروزه در تئاتر ما و در نسل جوان سوءتعبیرهای متعددی نسبت به مسئله اقتباس …
