جلال خوشچهره، خبرنگار و فعال رسانه، در گفتگو با خبرنگار مهر با اشاره به خاطره شهادت محمود صارمی گفت: مهمترین خاطرهای که با روز خبرنگار برای من گره خورده، به ۱۶ مرداد ۱۳۷۷ و روز سقوط کابل به دست طالبان بازمیگردد؛ روزی که اعضای کنسولگری ایران در مزارشریف نیز به شهادت رسیدند و محمود صارمی، خبرنگار ایرنا، که از دوستان صمیمی من بود، جان خود را از دست داد.
وی ادامه داد: حدود یک هفته پیش از این اتفاق، صارمی را در ایرنا دیده بودم. او بهتازگی جراحی کرده بود و وضعیت بخیههایش همچنان مناسب نبود، اما با توجه به شرایط افغانستان، مأموریت داشت به این کشور برود. با توجه به شرایطی که در افغانستان در حال شکلگیری بود، به او توصیه کرده بودم مراقب خودش باشد.
خوشچهره افزود: دقیقاً در همان روز، به مناسبت سالگرد استقلال هند و پاکستان، دولت پاکستان سه روزنامهنگار ایرانی را برای سفری به این کشور دعوت کرده بود؛ من، آقای ساجدی از روزنامه جمهوری اسلامی و زندهیاد شیرزاد از روزنامه انگلیسیزبان ایراننیوز. ما در حالی وارد اسلامآباد شدیم که از اتفاقات افغانستان و اشغال کنسولگری ایران اطلاعی نداشتیم.
وی گفت: تقریباً غروب به اسلامآباد رسیدیم. به محض اینکه از هواپیما پیاده شدم، سه نفر از کارکنان سفارت خودشان را به من رساندند. من ابتدا شوکه شدم، چون از من خواستند وارد سالن اصلی فرودگاه نشوم و از مسیر پاویون خارج شوم. پرسیدم چه اتفاقی افتاده است و آنها گفتند صارمی به شهادت رسیده و تعدادی از دیپلماتهای ایرانی نیز کشته شدهاند.
این خبرنگار ادامه داد: پرسیدم چرا باید از پاویون خارج شوم. توضیح دادند که طالبان مدعی شده بود خبرنگاری که خبر شهادتش منتشر شده، زنده است و قرار است همان خبرنگار وارد اسلامآباد شود. از آنجا که چهره من به دلیل شباهت ظاهری و داشتن ریش، تا حدی شبیه صارمی بود، قرار بود من را جای او معرفی کنند تا این ادعا را تبلیغ کنند که صارمی زنده است.
خوشچهره افزود: من را از مسیر پاویون خارج کردند. بعداً که عکسها را دیدم، متوجه شدم تعداد زیادی خبرنگار و افراد مختلف در فرودگاه منتظر بودند و حتی نام من نیز اعلام شده بود. شنیدن خبر شهادت صارمی و دیپلماتهای ایرانی، ورود ما به اسلامآباد را بسیار تلخ کرد.
وی گفت: پس از آن، دوستان سفارت …
