امیرحسین فیضی، دانشجوی دکترای سیاستگذاری فرهنگی، درباره کتاب «نبرد روایتها» که بهتازگی از سوی انتشارات شهید کاظمی منتشر شده است، در گفتگو با خبرنگار مهر گفت: این کتاب علاوه بر ارائه یک نسخه عملیاتی برای پیشبرد جنگ روایتها و نحوه مواجهه با رسانه در جنگ، چه در حوزه پدافندی و چه آفندی، دادهها، پیشنهادها و ایدههایی را در اختیار مخاطب و حاکمیت رسانه قرار میدهد که همه آنها ذیل یک دعوت کلان و یک پارادایم مشخص مطرح شدهاند.
وی افزود: یکی از اصلیترین نکاتی که برای من به عنوان خواننده کتاب جذاب بود، نوع نگاه آن به مسئله جنگ روایتها و نسبت این پدیده با دکترین نظامی و سیاسی کشور است؛ اینکه اساساً ما به جنگ روایتها چگونه فکر میکنیم و تا چه اندازه آن را به رسمیت میشناسیم.
فیضی ادامه داد: البته رویکرد کتاب عمدتاً معطوف به شناسایی برخی خلأها و نگاهی انتقادی به آنهاست، اما مزیت مهم آن این است که در همین نقطه متوقف نمیشود و برای خلأهایی که شناسایی کرده، ایدههای عملیاتی ارائه میدهد. ممکن است در ابتدا این احساس ایجاد شود که کتاب از موضع ضعف درباره مواجهه رسانهای با دشمن صحبت میکند، اما به نظر من باید این نکته را هم در نظر گرفت که ما به لطف الهی در جنگ ۴۰ روزه نسبت به جنگ ۱۲ روزه، در حوزه جنگ روایتها و رسانه نه صرفاً پیشرفت، بلکه جهش داشتهایم.
وی تصریح کرد: به دور از انصاف است اگر این مسئله را نبینیم. ما همچنان خلأهایی داریم، اما در حوزه رسانه و جنگ روایتها نقاط عطف پررنگ و تجربههای قابل توجهی داشتهایم که بعضاً نه الگوبرداری و کپیبرداری از نسخههای موجود در جهان، بلکه ابتکار خودمان بوده است.
جنگ روایتها دیگر فقط کار رسانهایها نیست
این دانشجوی دکترای سیاستگذاری فرهنگی یکی از این تغییرات را توجه مستقیم نیروهای نظامی به جنگ روایتها دانست و گفت: ما برخلاف نگاه سنتی که میان حوزه نظامی و حوزه روایت و رسانه تفکیک ایجاد میکند، در این تجربه تلاش کردیم فهم جنگ روایتها و ضرورت رسانه در جنگ معاصر را به نیروهای نظامی منتقل کنیم.
وی ادامه داد: همان نیرویی که پای لانچر موشک قرار گرفته و وظیفه شلیک موشک را بر عهده دارد و حتی نیرویی که وظیفه آمادهسازی موشک را انجام میدهد، وقتی ضرورت جنگ روایتها را بفهمد، متوجه میشود …
